Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op dit oogenblik naderde hem een Indiaan.

Honden, zei het Mayo-opperhoofd, de Donna heeft u genadiglijk het leven geschonken, maar ik heb u niet vergeven als zij. Ik heb achter moeten blijven om uwe wapens terug te geven maar ik heb ze geworpen in het Zwarte Meer. Ze rusten op den bodem van het water. Met dit mes snij ik uw boeien los en het is het eenige wat ik u achterlaat. Dat de honger en de wilde dieren thans doen wat de edele Mestiza niet ten uitvoer wilde brengen.

Zoo sprekend, sneed hij de touwen los, waarmede de polsen van Peter waren vastgebonden, wierp het mes voor de voeten van Franois' trawant en op het paard springend dat hem wachtte aan den voet der rots, verdween hij in gestrekten draf.

De bewegingen van den mayo waren zoo snel uitgevoerd, dat hij reeds lang uit hun gezicht was voordat de jagers van hun verbazing waren bekomen.

VI.

DE SCHULDIGEN.

Wanneer een visscherspink door den storm is onttakeld, als haar zeilen zijn weggerukt, haar masten gebroken en het roer ontredderd, dan drijft ze op avontuur reddeloos over de onstuimige baren. De opvarenden, die van den afgrond zijn gescheiden door enkele planken welke kraken en zuchten onder iedere aanrollende zee, staan- onuitsprekelijke angsten uit.

Maar wanhoop grijpt hen eerst aan, als deze toestand aanhoudt. 'Tijdens 'de eerste uren, de eerste dagen, hopen ze op redding. Ze bevinden zich toch in het vaarwater der stoomschepen van deze of gene lijn; onmogelijk is het dus niet dat ze een vaartuig ontmoeten, waaraan ze de noodsignalen seinen, en dat, volgens broederlijk gebruik op zee, zal stoppen om hun hulp aan te brengen- in den nood.

In het Verre-Westen van Amerika bestaat weinig of geen kans op dergelijke redding. De 'naakte wildernis der Prairie strekt zich tot den onafzienbaren gezichteinder uit. Hij die in deze woestenij , is achtergelaten, mag •alle hoop laten varen. Zoo geen menscbelijk wezen zich voordoet op zijn tocht, zal de honger hem weldra neervellen, en zoo hij al een mensch ontmoet, duizend tegen een, dat het een Indiaan is. een roover en moordenaar, met wien hij vechten moet op leven en dood'.

Dit was het lot waartoe de Puma, met de instinctmatige wreedheid van den Roodhuid, de "Canadeezen had veroordeeld.

Na het vertrek der Mestiza had Peter het mes van den "Mayo opgeraapt en Francis van zijn boeien bevrijd.

Patroon, zei de geëmpIoieerde, wat gaan we doen?

Haar volgen, antwoordde Francis.

Goed, maar we halen haar niet in. Wij zijn te voet en zij te paard.

Kom, kom je weet, dat de soldaten' van

de Unie haar den weg versperren, dien ze moeten volgen.

Ja, dat is zoo.

Welnu, wijst dat ons niet wat onze plicht is?

Jawel, maar.... Maar wal?

We moeten, voordat er drie dagen verloopen zijn, bij de Donna wezen. Waarom?

Omdat we niets te eten hebben. Onze geheele bewapening is een mes. Als we in drie dagen niets te eten hebben gehad, zijn we ten einde raad en kunnen we ons neerleggen om het einde af te wachten.

Francis schudde met harnekkige beweging het hoofd.

We moeten op marsch Ik voel het dat

ze ons zal noodig hebben.

Nu ja, zei Peter doodkalm', het is niet om u tegen -te werken, wat ik zeg. Ik ben uw metgezel. Waar u gaat, volg ik. En als ge u gaat uitstrekken, om op Indiaansche manier uw lijkzang te zingen, wees er zeker van dat ik me naast u neerleg.

Gairon drukte Peter innig de hand.

Waarom Peter, heb je 'r toch om gevraagd, mijn lot te deelen?

Drommels, patroon, als men zich verhuurt, dan is het toch niet enkel om lekker te eten en met de handen in den zak rond te slenteren. En u, die een' slachtoffer geworden zijt van uw handieekening voor Joe Sullivan; weet ervan mee te praten.'

Nog maar voor een maand; zuchtte de jager.

Neen, neen, niet voor een maand, patroon Ge zult er vóór dien tijd wel van

vrij komen. De toovenaarsters van het Ontario-meer mogen me den nek omdraaien, als we, tenzij er een mirakel gebeurt, niet dood zijn voordat een week is verloopen.

Gedurende eenige minuten bewaarden de sprekers het stilzwijgen. De tdfcstand was wel degelijk zooals Peter dien had geschetst Verloren in de woestijn, van hun karabijnen beroofd, was het hun feitelijk onmogelijk om zich door de jacht van leeftocht te voorzien. De logische gevolgtrekking hunner isoleering was dus de hongerdood.

Opeens bedekte Francis met beide handen zijn gelaat, en met een snik van machtelooze woede kreet hij het uit:

O sterven, sterven- met de nagedachtenis van een verrader, van een ellendeling dat is te veel, dat is te veel!

Patroon stamerde Peter, door deze losbarsting van smart van zijn stukken gebracht.

En niets te kunnen doen. mets Slachtoffer van een gegeven, woord, zou het me vandaag nog verboden zijn haar trouw te zweren. Mijne handteekening bindt mij voor een maand, een maand en op het juiste

Sluiten