Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij liet het zich geen tweemaal zeggen en maakte zich weldra uit de voeten.

Francis begaf zich met Peter op weg, om, naar het heette, spiondienst te verrichten, onstuimig greep hij zijn makker bij den arm:

Gered, gered door mij Maar alle duivels! mompelde hij. Hoe is ze van haar gevolg weggekomen, en wat beduiden de lompen waaan ze zich gehuld heeft?

VIL

EEN WITVOET VERKOOPT EEN GEBRONSD GELAAT.

De verklaring, welke de jagers zich niet konden geven, was zeer natuurlijk. De Puma en Vuurhart, die met hun krijgers als vedetten de voorhoede uitmaakten der Mestiza, hadden weldra de postenlinie ontdekt, die als een slagboom langs de grens van het Indiaansch territoir was opgesteld.

Zich de nachtelijke duisternis ten nutte makende, haddien deze onnavolgbare prairieIoopers de vijandelijke posities verkend en waren ze tot Dolora teruggekeerd met de tijding, dat het voor een talrijke karavaan als de hare eene onmogelijkheid was, onopgemerkt het cordon der wachtposten van Sullivan te passeeren.

De boodschap was met droefenis ontvangen. Vuurhart evenwel nam het woord op en maakte zich sterk de waakzaamheid: van den vijand te verschalken.

Met ons allen, door de linie heen te breken, gaat niet aan, zei hij, maar niets belet ons dit te doen wanneer we gescheiden optrekken.

En toen allen hem gelijktijdig ondervraagddén, merkte hij op:

Slechts één tong staat Vuurhart ter beschikking. Zijne bleeke broeders gelieven te zwijgen, opdat het hem - mogelijk zij een ieder gelijktijdig te antwoorden.

Nadat de stilte was teruggekeerd, vervolgde de Seminool: De Grijs jassen hebben in opdracht een troep ruiters gevangen te nemen. Laten dezen zich verspreiden en dat één voor één voetgangers zich voordoen, om het Indiaansch grondgebied te betreden. Ik durf te wedden dat men hen niet zal verontrusten. Onderwijl zullen de Mayos en Seminolen de paarden naar het Noorden geleiden. Een partij Roodhuiden op jacht in de prairie baart geen verwondering. Ook wij zullen over de grens komen en onze vrienden afwachten op een vooraf bepaald punt aan den oever der Canadeesche rivier, waarvan we nu niet meer ver verwijderd zijn.

Bravo! riep de Parijzenaar Krekel. Dat is, dunkt me een uitstekend idee.

Uitstekend, ja— maar gevaarlijk ook.

Men kent de Mexicaansche Donna Senor

Massilia en mijn persoon zijn door de spionnen gesignaleerd Wij Ioopen dus gevaar

herkend te worden. En als een onzer in handen valt van den vijand, zou dan onze list

niet aanstonds door den tegenstander ontdekt-zijn?

Vuurhart luisterde met een glimlach op zijn gezicht

De Spaansche Senor is een wijs man, maar hij luistere naar het advies van een jongeren krijger, die echter meer ervaring bezit in den oorlog der prairie.

Spreek, brave SeminooL

Hetgeen mijn broeder verontrust, is de vrees voor herkenning. Waarom zouden jüj en zijn vrienden hun gelaat niet maskeeren? Waarom verzoeken ze hun Indiaansche bondgenooten niet, hen te sieren met de beschilderingen der jacht? Zou hij soms denken dat men hen in die vermomming toch zou herkennen?

Het voorstel van den. Puma bracht 'een onbeschrijflijk* geestdrift teweeg. Na verloop 'van twee uren waren Dolora, Scipio, Marius, Rosales, Krekel en Coëllo door middel van rooden oker in werkelijke Roodhuiden gemetamorphoseerd. De tijd schoot op, en het troepje ging weldra langs afzonderlijke wegen uiteen.. Dolora werd door den Puma gieleid tot in het gezicht der posten van de Noordelijken,' zij wilde het avontuur geheel alléén wagen. Hieraan was het dan ook toe te schrijven, dat de Mestiza weldra door een patrouille werd gevangen genomen en voor Joe Sullivan gebracht, die haar weder losliet, weinig vermoedende dat hij de vrouw in handen hield, voor de gevangenneming van wie hij de geheele militie van het district op de been had gebracht

Zonder eenige belemmering had de Mexicaansche Maagd de menschelijke hinderpalen overschreden, die weleer haar terughielden van het doel van haren tocht Want Sullivan was goed ingelicht geworden, naar het Indiaansch grondgebied waren steeds de schreden van Dolora gericht geweest. Weldra zou ze de Canadeesche rivier bereiken met den neventak de Seeth. Daar moest ze een kronkelende beek ontmoeten, de Fraimy, die bij dc Indianen een naam draagt waarvan de beteekenis tot heden aan de Bleekgezicbten is ontgaan. De benaming is TetatI, die in het oud Toltek idioom, een voorlooper van het Aztek, de beteekenis van een zevental heeft.

Eensklaps sidderde ze. Een rauwe stem schrikte haar onverwacht uit haar mijmering op.

Heidaar! Daar heb je de squaw! Geef achi!

Zij zag in de richting vanwaar het bevel luidde en bleef als aan den grond genageld staan. Verscheidene officieren der Amerikaansche militie zaten aan den voet van een heuvel waarop aloë en cactusplanten ruig en puntig hun bladeren verhieven. Vastgebonden paarden, op eenige schreden afstand der militairen, gaven het jonge meisje te verstaan dat iedere poging tot vluchten ijdel zou hBi'ken. Maar zij herstelde zich weldra De officieren bedienden zich van jachtgeweren, een bewijs, dat ze deel uitmaakten eener partij, waarop ze even verzot waren als hun wa-

Sluiten