Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

penbroeders van het Engelsche leger. Toen dacht ze. niets meer te vreezen te hebben, en met vastberaden tred ging ze op de mannen af.

Een hunner, een groote droge baas, met verdacht blond 'haar en baard, stijf ais een lid van het Angelsaksisch ras, was opgestaan en zag haar komen. Op drie schreden afstand riep hij: Halt! Zij gehoorzaamde, in den waan verkeerend dat door haar gewilligheid het onderhoud van 'korten duur zou zijn.

Squaw, vraagde hij, tot welken stam benoort ge?

Seminool, sir.

Zoo, en hoe komt het, dat ge zoo ver verwijderd zijt van de dorpen waar uw stam verblijf houdt, want als ik me niet vergis, ligt hun gebied minstens op een dagmarsch van hier. Is het soms een gebruik bij de Seminolen, dat de vrouwen zoo ver weggaan?

De Seminoolsche vrouwen volgen de krijgers, wanneer dezen zich nan het jachtvermaak overgeven.

De Yankee lachte: Ah zoo! ge volgt de jagers, goed zoo, dat komt op hetzelfde neer.

De Mestiza gevoelde dat ze verbleekte. In de woorden' van den spreker doorzag ze een dreigend gevaar. Maar de officier gunde haar den tijd niet om zich te herstellen.

Gij zijt op weg naar uw dorp?

Ja, sir.

Ge zult er morgen even goed komen.

Een grijsaard, mijn vader, verwacht me met onrust, want ik moet hem tijding brengen van een krijger die in de prairie gewond is.

Bah! Vierentwintig uur meer of minder doen niet ter zake. Wij hebben een' kokkin noodig om ons maal te bereiden, onderwijl we bier op de loer liggen voor wild. Ik ontmoet je en leg dus beslag op je dienst, voor een' dollar per dag.

Weigeren was onmogelijk. Dolora knikte toestemmend'.

Zoo mag ik het zien, hernam de officier met een grijnslach. Men ziet het terstond, dat ge behoort tot een stam van zachtmoedige In.dianen, en ge weet dat de soldaten der Unie een afschrik hebben van weerbarstige lieden.

Dolora ontveinsde de woede die zich wegens deze verregaande vrijpostigheid vanfaaar roeester maakte; op koelen toon vraagde zij:

Waar verlangt de gentleman dat ik vuur aanleg?

Daarginds, hernam de Yankee op eenige steenen wijzende, die als een vuurhaard waren gerangschikt De Groote Geest zelf

heeft u dezen kant uitgezonden:. Zonder u, had een onzer voor kok moeten spelen'.

De anderen 'lachten om de misplaatste aardigheden' van hun kameraad.

Zeg eens, Andrew, riep er een, ben je soms van plan haar te trouwen?

Watblief? bromde de aangesprokene. Hoe kom je daaraan?

Nee maar zeg, zei Andrew, houd' nu

zulke taal in presentie van dat „roode dier"

voor je; ze zou in staat zijn het te gelöoven en me om mijn hand te vragen.

Goed, misschien schonk je haar die ook wel

Waarom niet.... Als ze maar 10.000 dollars bruidschat meebracht — En grappig liet hij erop volgen: Zeg eens, squaw, bezit je 10.000 dollars?

Met op elkaar geklemde lippen, met moeite zichzelf meester, gelukte het Dolora evenwel op tamelijk kalmen toon te antwoorden:

Helaas! neen, sir de arme Indianen zijn

nooit in het bezit van dergelijke som geweest.

Dat „helaas" wil zeggen, dat het roode dier spijt heeft geen' Mrs. Andrew 'te kunnen worden, merkte een der officieren op, onderwijl de anderen het uitproestten. Alleen Andrew lachte niet meer. Met aandacht nam hij de gewaande Seminole op.

Kijk me Andrew eens aan, het heeft er veel van of hij het met zijn huwelijksplannen ernstig meent! riep een jonge luitenant.

Ik geloof het waarachtig ook, bevestigde een tweede. Hij schijnt er nog over te denken.

De roode officier, haalde de schouders op: Ik kijk deze Squaw eens opmerkzaam aan, en ik moet zeggen dat ze ondanks haar ta toeeer ing, een mooi meisje is.

Dolora rilde van het hoofd tot de voeten. Als een blanke midden in de woestijn een Indiaansche mooi vindt is dit wel het grootste ongeluk dat haar kan overkomen. Reeds kwam Andrew op haar at

Hoor eens, kind, zei hij. Luitenant Andrew is een braaf gentleman, zoo belangloos mogelijk. Je zult geen bruidschat noodig hebben om het hem naar den zin te maken. Je ziet er bekoorlijk uit en hij is niet onknap; we zouen het wel samen kunnen-vinden.

En onverwacht zijn hand om haar middel slaande, bracht hij zijn gelaat bij dat van Dolora, zeggende:

Een zoen, lieve, voor een braven krijger die je de eer aandoet eener onderscheiding.

De verontwaardiging welke het jonge meisje tot dusver had bedwongen, barstte los op deze brutale aanranding en verachtelijke toespraak. Zonder aan de gevolgen te denken harer daad, zich 'latende nieesleepen door haar gevoel van walging, stiet ze den officier van zich, en' onderwijl deze achteruit deinsde, bukte zich de Mestiza en trok ze het dolkmes dat iedere yrouw in de Spa arische koloniën bij zich draagt. ,

Vreeselijk was haar aanblik, het beschilderd gelaat nam een wreedaardige uitdrukking aan; met een bliksemend wapen in haar hand, kwam zij den officieren voor als een toonbeeld van moed, van beleedigd schaamtegevoel met een uittartende houding. Onder andere omstandigheden zou men' baar hebben bewonderd, haar met goede woorden hebben weggezonden; maar deze soldaten, ter jacht uitgetogen, hadden copieus gedineerd, en drinkgelagen kweeken geen nobele gedachten noch edelmoedige voornemens. In een

Sluiten