Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

derfelijke koorts, „prairiekoorts" genaamd, veel gelijkenis hebbende met de» rooden loop van Soedan, velt den nieuweling-reiziger weldra neer.

Zeer zeker ze hadden eem gelukkigen

dag gehad. De Mestiza was in vrijheid; hun karabijnen waren hun teruggegeven.... wat konden ze meer verlangen?

Somwijlen, uit behoefte aan mededeeling, sprak Gairon een der schildwachten aan, die voor de veiligheid waakten van het kamp.

Zeg eens, vriend, we zullen je gauw aflossen, je kunt dan een flink uiltje knappen.

Dat zal waar zijn, jager, van dat buitenkansje hoop ik te pröfiteeren.

Maar Peter viel hem plotseling in de redte:

Hoor eens!

Gairon luisterde aandachtig. Een dof geroffel deed zich in de verte hooren.

Een gestamp als van paarden in galop, mompelde Francis.

Het heeft er veel van, bevestigde Peter.

Het zijn zelfs regimentspaarden, hernam de Canadees na een oogenblik peinzens, te oordeelen naar de regelmaat van hun loop. En schouderophalend, vervolgde hij:

Militiesoldaten, die naar het kamp teruggaan. Er ligt niets verontrustends daarin.

In weerwil echter van zijn voorgewende onverschilligheid^ bleef Francis ter plaatse als vastgeschroefd, met starende blikken naar de richting vanwaar het geluid aankwam.

Wat verwachtte hij eigenlijk? Hij zou niet in staat zijn geweest deze vraag te beantwoorden, maar in zijn binnenste ontstond een onverklaarbare angst, die toenam naarmate het geluid' meer en meer naderde.

De avondschemering hulde den omtrek in' haar valen sluier en beperkte het gezichtsvermogen.

Plotseling teekenden zich in het halfduister somberder gedaanten at Zij namen grooter en duidelijker omlijning aan. Een troep mannen te paard vloog als in een stormwind de jagers voorbij.

Maar zoo gauw waren ze Francis niet voorbijgesneld, of hij had den tijd gehad om een menschelijke gedaante te kunnen onderscheiden, die dwars over den zadel van een der ruiters bengelde.

Wat ging er op dit oogenblik in zijn binnenste om? Wat daagde er in ^ün geest, waardoor £ hij in staat was de onbestemde vormen ervan te noderscheiden? Een geheimzinnig voorgevoel.

Hei hart van den rraensch getuigt somwijlen van ondoorgrondelijke TieMerziendheid, van iets dat zweeft tusschen hemel en aarde en in de boeken onzer wijsheid' niet staat op geteekend.

Maar een feit is het, dat de herculische Canadees eensklaps wankelde en steun zocht op Peters schouder, om zijn evenwicht niet te verliezen, terwijl hij binnensmonds prevelde:

Zij, zij! Bij de Madonna, zij is gevangen!

Maar deze zwakheid duurde slechts een

oogenblik. In zijn volle lengte richtte de jager zich op en zei tot zijn metgezel:

Peter— je weet dat ik lang reeds het contract heb verscheurd, waarmee je lot aan het mijne was gebonden.

Ja, patroon; maar ik, weet u, heb de snippers weer aan elkaar gelijmd.

Zoo, zoo— ja, een brave kerel; een

trouw kameraad, dat ben je, Peter maar

een vreeselijk uur heeft nu geslagen. Ik ga iets ondernemen, waarbij ik negenennegentig kansen op de honderd loop om er mijn hachje bij in te schieten. Het is de worsteling van één man tegen een heele natie Ik wil Je in dat avontuur, waarvan mijn gezond verstand zegt dat het een dwaasheid is, niet meesleep en. Nog eens dus herhaal ik het je, je bent vrij.

Als ik dat wil, bromde de geëmpIoieerde.

Je bent vrij, zeg ik je. En niemand zal het recht hebben den staf over je te breken, als je me verlaat, want je hebt je niet verbonden om dwaze plannen, die bij me opkomen, in de hand te werken, maar wel óm mijn Jachtgezel te zijn.

Francis zweeg. Peter greep den arm van den patroon.

Hoor eens, Francis Gairon, tien jaren lang hebben we samen de prairie doorkruist ladianen, wilde dieren, roovers der woestijn — alles hebben we samen meegemaakt Nu begrijp ik dat ge het oorlogspad wilt betreden tegen de „Grijsjassen", en je zegt me: Ga heen! Ge stelt dus geen' Vertrouwen in me? "

Geen vertrouwen; mijn beste Peter,

kun je zoo iets denken?

Neem dan je belachelijk voorstel' terug. Ik heb ook wel trek om het op te nemen met de Noordelijken, die een leger hebben gemobiliseerd om het een jong meisje lastig te maken., 'jjgpi

Je bent een. brave kerel, Peter, f'

Och, wat zal ik je zeggen. Ieder heeft zijn kijk op de zaken. U houdt nu eenmaal van de senorita Dolora, dat is uw zaak; ik heb het

land aan Joe Sullivan Men twist niet

over smaak en kleur. Of het nu uit genegenheid is voor de Donna of uit haat tegen Joe, het oorlogspad is er eenmaal. Komaan, patroon, geven we elkaar de harkt en in dit geval, zooals in alle overige aangelegenheden, heffen we gezamenlijk onzen oorlogskreet aan. "

Na veertien dagen dus, zuchtte Francis. Want veertien' dagen nog ben ik Sullivans dienaar.

Top over twee weken; zei Peter.

En de brave jagers, die in het hartje der Vereenigde-Staten met de meest naieve en heldhaftigste onbezorgdheid een 'geheele natie den handschoen toewierpen, bezegelden met een flinken handdruk dit schoone Verbond. Daarop begaven zij zich naar het kamp, dat door de aankomst der ruiters in rep en roer was geraakt.

Reeds hadden Andrew en zijn kameraden

Sluiten