Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun gevangene naar bet hoofdkwartier van Sullivan gebracht.

De Mestiza» die door wassching met frisch water 'haar bezinning had teruggekregen, stond met opgeheven hoofde voor den Yankee. Haar gelaat, van de beschildering ontdaan, verscheen in al zijne schoonheid'. Alleen was haar gouden tint verbleekt, en in haar van moed schitterende oogen stond ook doodelijke ontsteltenis te lezen.

Met nadruk deed Andrew uitkomen hoe zijn vermoedens waren opgewekt op het gezicht der gewaande Indiaansche, hoe. hij de list had verzonnen van een omhelzing, om haar te noodzaken het masker te laten vallen.

Zooals men ziet, kleurde de officier met weinig de waarheid, maar de ijdele glorie is iets menschelijks. Hoeveel' heden worden er niet gevonden, die na een voldongen feit er een kinderachtig en belachelijk behagen in scheppen, om, als een bewijs van hun vermeend doorzicht, te verklaren:

Dat had ik wel voorzien! En dit zeggen zij ook dan zelfs, wanneer ze niets hebben getuigd en niet in staat zijn verder te zien dan hun neus lang is.

Met op elkaar geklemde tanden, een ironischen trek, die zijn gezicht nog Ieelijker maakte, met een uitdrukking^clie zijn terugstootend gelaat best kon ontberen, hoorde Sullivan de mededeeling aan van den officier. En toen deze had geëindigd', gaf hij hem zijn afscheid met de woorden:

Ga, Andrew, men' zal rekening houden met den uitstekenden dienst, dien ge aan de zaak van het Noorden'hebt bewezen.

Hij zag Francis in gezelschap van Peter aankomen.

Kom hier, knappe jager. Deze vrouw heeft u een poets gespeeld. Het'verwondert me, dat een speurhond ais gij geen vermoeden had van haar vermomming .

Maar, Sir Sullivan, dit bewijst dat ze uitstekend zich had gegrimeerd1. Ik ben maar een gewoon mensen; en ondanks mijn wetenschap van' de listen der woestijn, heb ik me nooit op mijn onfeilbaarheid laten voorstaan.

Zijn toon was zoo los, dat Joe Sullivan erdoor van de wijs raakte

Het is mogelijk, hernam hij. Maar nu de gevangene ons haar natuurlijk gelaat geeft te zien, geloof ik dat ge wel in staat zult zijn mij te antwoorden, zander vrees van; u te vergissen.

Tot uw dienst, meneer Sullivan,

Hebt ge deze vrouw al vroeger gezien?,.

De Canadees verwachtte deze vraag. Hij aarzelde niet:

Ja.

En waar?

In het kamp van de Mestiza. Het hardvochtig gezicht van Sullivan teekende voldoening. Uitstekend, zei hij.

En na een pauze: Welken rang bekleedde ze in1 dat kamp?

De oogen van Dolora vestigden zich op Francis met een welsprekende ongerustheid, doch de jager scheen er geen acht op te slaan.

Zij had een rang, nagenoeg gelijkstaande

met dien u hier bekleedt, Sir Sullivan dat

wil zeggen dat iedereen haar gehoorzaamde.

Sullivan uitte een kreet van triomf: Dolora Pacheco! Zij is het!

De gevangene evenwel sloot de oogen, een smartelijke rimpel teekende zich op haar voorhoofd.

Dolora Pacheco! Ik dacht het wel, al

heb ik haar ook alleen te Mexico gezien, den dag, toen ze de gemoederen der Zuidelijken opwond. Toch aarzelde ik. Al die mestiezen gelijken elkaar.

En zijn creatuur Qairon de hand' toestekend: Heb dank, mijn brave jager Je ververbintenis is nog niet afgeloopen; neem echter dit papier. Op vertoon ervan, zal de thesaurier der maatschappij je de beloofde premie uitbetalen. Ik schenk je de dagen die nog overschieten. Herneem je vrijheid.

Francis, herneem ze de veldtocht is ten

einde.

VIII.

HET ONVOORZIEN CONTRACT.

Des anderen -daags, toen de hitte van den dag haar toppunt had bereikt, was het kamp van Joe Sullivan gevestigd in een der zeldzame oasen van de prairie.

De agent der Noordelijken eenmaal zeker zijnde betreffende de gevangenneming van Dolora . Pacheco, had geen minuut willen verliezen om haar naar een der forten van het Zuiden in bewaring te brengen. Daar kon ze binnen stevige muren afwachten welk lot de regeering te Washington over haar zou beslissen.

En staande de zitting, na het summier verhoor van zijn slachtoffer, had hij bevel gegeven tot vertrek.

Gedurende den ganschen nacht hadden de militiesoldaten gemarcheerd. Bij het aanbreken van den dageraad hadden ze twintig mijlen naar het Zuiden afgelegd, de vermoeide soldaten sloegen het bivak op te Spring Blue (Blauwe bron) de naam der oase, waar we hen weervinden.

Men had de Mestiza gelegerd in een tent, door een schildwacht aan den ingang bewaakt. De enkels met een ijzeren ketentje geboeid, de handen door duimschroeven onbeweeglijk gemaakt, genoot ze slechts een vrijheid van beweging tijdens het kortstondig maal, onder toezicht van Joe Sullivan haren beul.

Deze laatste overdreef alle voorzorgen. De gevangene vertegenwoordigde voor hem de eerste sport op de ladder der fortuin, en hij dacht er niet aan haar door een nalatigheid te verliezen.

Opnieuw geketend, was Dolora aan zichzelve overgelaten.

Sluiten