Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DERDE GEDEELTE.

HET EENDRACHT-HALSSNOER.

i

HET FORT DAVIS.

Meneer is dus tevreden? ' Volkomen.

Dit halssnoer is wel zooals u het hebt verlangd? Precies zoo.

De geëmpIoieerde, die door de Parijzer juweliersfirma was uitgezonden, om den predikant Forster het nagemaakte halssnoer te overhandigen, door dezen weleer besteld, begroette den gouverneur van Texas, met wien hij deze korte, gedachtenwisseling had. Het was op het fort Davis, dat hij zich bij dit hooge personage had aangemeld en hij was door hem in het bijzijn van Joe Sullivan met alle voorkomendheid ontvangen. De afgevaardigde van de Fransche juweliersfirma haalde een papier uit zijn brieventasch te voorschijn.

Meneer, ik heb in opdracht u de gekwiteerde factuur te overhandigen. Edoch, de belangrijke som in aanmerking nemende, zal ik niet op betaling aandringen, maar u enkel vragen op welken datum het u schikt, dat wij een wissel op u afgeven?

Forster glimlachte: Geef mij de factuur, •meneer; hier hebt u een cheque op de Central Bank of New-Orleans. Ik mag aannemen dat u vanuit die haven de terugreis naar Europa aanvaardt.

Dat is zoo.

De cheque is voor hondèrdtwintigduizend franken, alles inbegrepen.

Dat wil zeggen': Kostprijs van' het juweel, reis- en verblijfkosten van uwen dienaar. Het cijfer stemt met dat der factuur

De twee mannen wisselden de stukken, en op den mmzaamsten toon vraagde de gouverneur:

Denkt u eenigen tijd op 'het fort te vertoeven?

Zeer verplicht, meneer. Volgens den reiswijzer vertrekt binnen twee uren een trein van fort Davis. Ik zal dien nemen, tenzij u anders wenscht te beschikken.

Och. zei Forster even minzaam, de vrijheid

is iji Amerika geen ijdel woord. Handel geheel naar welgevallen. U hebt juist nog den tiid om den tiein te halen.

Dan zal ik u verlof vragen om afscheid tfc nemen.

Doe zulks en aanvaard tevens de verzekerihg mijner tevredenheid over het fraai fiHgevoerde werk.

De sprekers drukten elkaar de hand en gingen uiteen. De Parijsche reiziger verliet ■terstond het fort. Forster en Sullivan bleven alleen achter in het vertrek, waar zij weleer Scipio Massilia hadden ontvangen. Beiden waren opgetogen. Hun glinsterende oogen; hun gezichten met tallooze rimpels doorgroefd, wegens ingehouden lachen, hun geheele houding, alles gaf een heerlijke, inwendige voldoening te kennen.

Na een oogenblik zwijgens bood de gouverneur zijn medeplichtige het geopend kistje aan', waarin de reproductie van het Eendracht-halssnoer Inca-Aziek lag uitgespreid..

Hé, wat dunkt u? luidde zijne vraag.

Bewonderenswaardig! bevestigde Joe Sullivan.

Gelooft ge, dat Dolora Pacheco het hoofd zal buigen?

Dat trotsche schepsel zal verpletterd staan, Excellentie.

Ik denk het ook. Ik heb grooten lust zoo aanstonds mij te vermeien in haar verwarring.

Niets gemakkelijker. De cel waarin ze is opgesloten, onderwijl het gouvernement over haar lot zal hebben beslist, ligt in het oostSlijk bastion van het fort.

Ik weet het.

Ik heb dit punt gekozen, omdat het ligt boven een diep en steil afloopend ravijn.

Niets daarvan is me onbekend, Joe Sullivan, ik iaat alle recht wedervaren aan uw overleg en voorzichtigheid. Denk er overigens aan, dat, per telegraaf onderricht van de gevangenneming der opstandelinge, ik hierheen ben gesneld en slechts lof heb over ge-

Sluiten