Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijke mannen op den drempel kon onderscheiden.

Senora Mestiza, hoorde ze fluisteren. Zij herkende de stem van den Parijzenaar Krekel

Donna, heette het uit een anderen mond.

Senor Krekel, senor Fabian! riep ze in een vervoering van onbedachtzame vreugde.

Stilte! zoo ge gered wilt zijn, luidde het gesmoord antwoord. Kleed u terstond, de tijd dringt.

Ik ben gereed.

Vooruit dan, Senora.

Een enkel woord Hoe is het u gelukt?.... Later!

Reeds had Krekel de 'hand der Mestiza gegrepen. Fabian wierp haar een mantel over de schouders, en de deur behoedzaam sluitend:

Ik ga vooruit.... geef acht, heer Parijzenaar!

Als eenig antwoord spande de aangesprokene den haan van een revolver en na een kort oogenblik trokken ze met hun drieën over het patio of binnenplein.

Deze ruimte moeten we oversteken, fluisterde Krekel het jonge meisje in het oor.

Aan den overkant is het Fort ingesloten door een enkelen muur, dien we gemakkelijk kunnen overklimmen.

Daar echter was de gevaarlijke plaats.

Het binnenplein baadde in het zilverlicht der maan, en onder de verandah's bleven de deuren der vertrekken open. volgens gebruik in heete landen, waar de nachtkoelte de onschatbare vervangster is der hitte van den dag.

Slechts één der inwonenden van het Fort had maar aan slapeloosheid te lijden, het geluid hunner voetstappen zou zeer zeker zijn aandacht trekken, en de vluchtelingen zagen zich gearresteerd, verloren voor immer.

Men had geen keuze. Het overtrekken van het patio was een noodzakelijkheid. Het drietal, dat rakelings langs den muur voortging, gebruik makend van de beschermende schaduw der overdekte galerij, begon zijn gevaarlijken tocht.

Tweederde gedeelte van den afstand werd zonder hinderpaal afgelegd. Reeds achtte Dolora zich in veiligheid, toen een klankrijke stem riep:

Werda!

Instinctmatig kropen allen in de schaduw, bleven ze met ingehouden adem roerloos staan.

Een witte gedaante verscheen aan den donkeren ingang van een der open deuren. Alle drie herkenden ze deze verschijning, een rilling greep hen aan.

Joe Sullivan! stamelde het jonge meisje, met zulk zwak stemgeluid, dat haar metgezellen de woorden veeleer gisten dan ze hoorden.

De agent der Noordelijken boog rechts en

links, alsom de omgeving na te gaan. En de vluchtelingen, die zich nauw tegen den muur drukten, zagen 'hem, den gewetenloozen dwingeland terwijl de schrik hun om het hart sloeg en zij met ontzetting het oogenblik aangebroken waanden, waarop Sullivan hen zou gewaarworden.

Maar neen; nog slaapdronken, had Joe op dit uur niet zijn gewonen scherpen blik. Na verloop van een minuut, die het drietal een eeuw toescheen, haalde hij de schouders op:

By God! zei hij, de ooren suizen me

ik vraag mezelven af: Wie kan? hier op dit uur rondwandelen?

Met een verwensching trad hij zijn kamer weer binnen.

Stilte heerschte opnieuw. Maar een kwartier verliep, voordat de gevangene en 'haar vrienden weer op weg durfden te gaan.

Eindelijk door de kalmte in den omtrek gerust gesteld, zetten ze, op de teenen loopend, met de uiterste behoedzaamheid hun tocht over het binnenplein voort. Aan het uiteinde"van de patio bevond zich een gewelf, dat tot een tweede binnenplats leidde, omgeven door een tamelijk hoogen muur.

Nog een weinig moed gehouden), en we zijn er, mompelde Krekel. •

Met schrik wees Dolora op een alleenstaande barak midden op de plaats.

De stalen, zei ze.... er zijn sodaten bij de paarden.

Haar gids begon te lachen.

Ja, senora, bij de paarden, maar ik verzeker u, dat die zich niet tegen onze vlucht zullen verzetten.

Waarom niet?

Omdat we hun een glas whisky met opium hebben ingegeven zoomede den onnoozelen bloed, dien men u tot cipier had gegeven. Wie opium drinkt, slaapt nog vaster dan de rookers of schuivers van het gevaarlijk heulsap.

En de Parijzenaar verhaastte zijn schreden.

De touwladder werd tegen den muur geslagen. Binnen tien seconden waren de vluchtelingen buiten de omheining.

Dolora was vrij. Weldra was het drietal in de vallei verdwenen.

III.

DE RESINERO.

Don Ramon Saitarado y Delideaca Foederer del Campiriadini stond aan het hoofd eener catoutchouconderneming, en heette als zoodanig in de taal van Texas een reslnero.

Hij bewaakte zijn eigendom op een zeer bizondere wijze; en als de lianen waarvan het sap de gummi leverde, voordeelig waren met zich te slingeren om de boomtakken die hun tot steun dienden, dan hadden ze dit te danken aan Cristobal, een intelligen-

Sluiten