Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet kan onttrekken aan de plicht, om den gast te ontvangen, dien het toeval hem in huls zendt!

En met hernieuwden ijver begon hij:

Santa Cecilia!

Santissima Guadeloupe!

Heilige Petrus!

Hij had wel een half uur noodig om alle heiligen van den Roomschen kalender de" revue te doen passeeren. Zijn taak volbracht hebbende, verhelderde zijn gelaat:

Komaan, zei hij, — met den hemel, die mijn caoutchouczaken laat gedijen, ben ik nu goede maatjes; denken we nu eens aan hetgeen ik den menschen beloofd heb.

Andreï! riep hij een bediende toe.

Senor!

Breng me een muilezel, ik wil uitgaan.

Zal ik Uwe Hoogheid niet vergezellen?

Neen, ik ga mijn brave resinores een bezoek brengen, de hemelsche goedheid moge

hun vlijt en ijver in het hart sturen ik

héb uw diensten niet noodig.

De dienaar ijlde terstond naar de stallen, en Don Ramon, zich in geduid willende oefenen, haalde een brochure voor den dag, op den omslag waarvan men las:

Verschijning van de Heilige Magdalena aan Thomas den koeherder

Onbegrijpelijk, mopperde hij. Nooit wordt de adel met een verschijning begunstigd. De gelukzaligen zouden echter beter worden ontvangen door menschen van de wereld dan door geringe knechten. Hoe komt Magdalena erop, zich te vertoonen aan een veehoeder?., foei!....

Maar plotseling greep hij naar zijn rozenkrans:

Ik ben eigenlijk dwaas, het lijkt wel of ik wil critiseeren, wien ik eerbied ben verschuldigd. Vergeving, heilige Magdalena, allerheiligste Magdalena! Uwe wijsheid overtreft de mijne en ik verneder me voor u, want ik mag uwe bedoelingen niet beoordeelen.

Op dit oogenblik kwam Andreï. terug, een muilezel achter zich aan trekkende, waarvan het tuig, naar Spaanschen smaak, was versierd met roode pluimen en fraai koperbeslag.

Senor, ik heb Suavita gezadeld, het zachtzinnigste dier.

Goed zoo, Andreï, help me opzitten.

De dienaar posteerde zich terstond in eene houding, gelijk aan die, welke scherpschutters aannemen, die in het eerste gelid der vuurlinie op één knie liggen.

De zwaarlijvige hidalgo bezigde den man als een voetschemel en slaagde erin, niet zonder veel moeite, zich op te werken op den rug van Suavita, die met de lange ooren berustend heen en weer zwikte.

God moge me bijstaan! zei hij, zijn voeten ' in de stijgbeugels zettend.

Amen, antwoordde de dienaar.

En met zachten gang geraakte Don Ramon in het open veld. Weldra had hij een klein, bosch bereikt. Men zou gezegd hebben een hoekje van een maagdelijk woud. Om de tak¬

ken slingerden zich lianen wier loten afhingen naar den grond. '

Het had er veel van of men riet in het struikgewas kon doordringen, doch bij nadere beschouw ng bemerkte men dat nauwe dooik'i:gen h, hel dicht gebladerte waren aangebracht. Door deze enge openingen baandea de arbeiders zich een weg onder de linanen en verzamelden ze de caoutchouc. Het bosch was een resineria.

Ramon stapte steeds voort. Aan het einde der resineria gekomen, stond hij met zijn muilezel stil, en een zilveren fluitje aan zijn lippen zettend, bracht hij een scherp geluid eruit voort. Hij ontving op. dit teeken een gelijkluidend antwoord. Kort daarop gingen de takken der struiken uit elkaar, om doorgang te verleenen aan een prachtigen mulatto, wiens gebruind gelaat en levendige oogen een buitengewone intelligentie verrieden. Deze boog met de aangeboren bevalligheid der bewoners van het land, en met zacht stemgeluid sprak hij:

Don Ramon heeft zijn getrouwen Cristobal geroepen. Cristobal acht zich gelukkig zijn geachten meester te ontmoeten.

De spotachtige blik van den mulat loochende wellicht een weinig den eerbiedigen toon zijner woorden, maar de resinero had er geen erg in.

Hij richtte zich op in den zadel, zette een hooge borst en op beschermenden toon zeide hij:

Ik weet, Cristobal, dat ik staat op je kan maken. Toen ik je het toezicht over de expeditie heb toevertrouwd van mijn onderneming, verscheen mij de Madonna van Guadeloupe in mijn slaap. Zij zeide me: een trouw dienaar is op weg, om zich aan u voor te stellen. Reken op hem. En toen ge gekomen zijt, Cristobal, heb ik je met belangstelling aangenomen, ik weigerde zelfs je getuigschriften in te zien. Welk certificaat zou ook een aanbeveling der edele Vrouwe van Guadeloupe kunnen evenaren? Geen enkel, niet waar? Én de Madonna heeft mijn vertrouwen niet beschaamd, zij heeft den oogst mijner resinerias Verdrievoudigd.

De mulato had kunnen antwoorden, dat zijn werkzaamheid, zijn intelligentie wel eenig aandeel hadden in dit gunstig resultaat; maar zonder twijfel kende hij zijn meester en bepaalde zich ertoe eerbiedig op te merken:

Onze Lieve Vrouwe van Guadeloupe is de bekwaamste resineros.

Goed gedacht en goed gezegd! riep Ramon verheugd uit. Waanwijze menschen zouden voorzeker zichzelven al den lof ervan toeeigenen. Doch gunnen we zulken luidjes gaarne hun opgeblazenheid. Luister nu eens aandachtig naar hetgeen ik zeg.

En de resinero Ramon gaf een uitvoerig verslag van het bezoek dat hij had ontvangen.

De eerwaarde Forster, gouverneur van Texas, besloot hij, is er zeer op gesteld de ontsnapte geïnterneerde van het fort Davis weder op te .vangen. Zoo de goddelijke Voor-

Sluiten