Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zienigheid die lieden dezen kant uit mocht geleiden, wordt ons de gelegenheid aan de hand gedaan, de Noord-Amerikaansche Regeering aan ons te verplichten. Wees er dus op bedacht, dat niets onmogelijk is onder de zon. Wij zijn vrome lieden, en de Madonna denkt er wellicht over hen in onze handen te leveren.

Ik zal een waakzaam oog houden, Senor, beloofde Cristobal.

Best. Laten we nu eens zaken behandelen. Gij verzamelt het sap in deze resinaria?

Ja, senor.

Wanneer zijt ge ermee begonnen? Zoowat een uur geleden. Dan zijn de eerste calebassen nauwelijks, gevuld? Dat is zoo.

De vraag van den resinero moge zonderling klinken» ze was toch volkomen gewettigd.

De gummie wordt op primitieve wijze geoogst Men maakt een insnijding in de voortbengende liane; daaronder wordt een vergaarbakje geplaatst Zoodra een bakje vol is, wordt het vervangen door een ander, en zoo gaat men voort. De groote kunst is gelegen in de behendigheid om zooveel mogelijk sap te vergaren, zonder de gezondheid van de plant te benadeelen.

En is de harst (resinea) van fraaie kwaliteit? vraagde de hidalgo.

Ik wilde me ervan overtuigen, toen ik uw signaal hoorde, Senor.

Goed; we zullen dat beiden onderzoeken.

En opnieuw zijn fluitje aan de lippen brengend, haalde Don Ramon er verscheidene kort afgebroken tonen uit, op eigenaardige wijze gemoduleerd.

Cristobal kon een zenuwachtige beweging niet onderdrukken. Zijn gelaat ieekende een plotselinge ongerustheid. Het had er veel van alsof hij het bosch wilde insnellen, maar hij durfde zijn meester niet te verlaten.

Je hebt hier acht man aan het werk? hernam de Spanjaard na een oogenblife

De verlegenheid van den mulat werd zichtbaarder op deze eenvoudige vraag.

Ja, Senor, stamerde hij, ja.

Men zou zeggen dat je er niet zeker van bent.

Toch, toch, ik vraag uw Edelheid! om verschooning, maar de vraag verraste me op het oogenblik dat ik de vermoedelijke opbrengst naging en

Goed, goed je hoeft je niet te verdedigen ik ken je ijver waarvoor de Madonna mij borg staat ik gekscheerde enkel.

Twee arbeiders kwamen op dit oogenblik uit het struikgewas.

Op een primitieve draagbaar zag men houten vergaarbakjes, waarin een siroopachtige vloeistof trilde.

De hidalgo zag ernaar. Hij liet een uitroep van verbazing hooren:

Maar er zijn meer dan acht kalebassen, tien, twaalf, veertien, zestien..-., zestien in

een uur, maar ongelukkige, je zult de lianen doen sterven.

Neen, neen, Senor, zei een der werklieden, we hebben voorzichtig ingesneden....

Maar hoe is het dan mogelijk, dat in zoo'n korten tijd ieder van u twee kalebassen heeft

kunnen vullen want in deze resineria ben

jullie maar met zijn achten.

De arbeider zag Cristobal aan. Op vreemden toon verluidde hij:

Ja, werkelijk, Senor, acht man.

Met dit onderscheid, haastte zich de mulat erbij te voegen, dat ik ditmaal een mirakuleuzen overvloed van sap heb gewonnen.

Hij had dit nauwelijks gezegd of Ramon hief de armen ten hemel op:

Mirakuleus! Ja, dat zal wel zoo zijn. De genade der Madonna is met mij. Zij heeft de lianen zoo sappig gemaakt, om haren getrouwen vereerder te verrijken.

Hij nam terstond weder zijn rozenkrans ter hand, die altijd aan zijn gordelriem bengelde, en' begon met dezen af te bidden'.

Ja, een mirakel' dat is het zeker de

vermeerdering van caoutchouc och, maar

dat is ook kinderspel voor de Koningin des Hemels. Zij heeft een blijk willen geven van haar bizondere achting, dat is alles Cristobal, zorg dat er twaalf kaarsen voor het altaar der H. Maagd worden ontstoken'..,. we moeten niet pingelen om het was, ais' iemand zoo liberaal is met caoutchouc.

Met een uitroep van vreugde eindigde de resinero: Ga zoo voort, brave menschen! En afscheid nemende, richtte hij zijri ezel naar de naastbijzijnde resineria.

De mulat zag hem na, haalde diep adem, als iemand die aan een groot gevaar is ontsnapt en tot de arbeiders zich wendend':

Lopez, Felipe, zei hij, we gaan voort met werken. Het mirakel verklaart aïles.

De aangesprokenen begrepen den zin wel dezer raadselachtige woorden, want een glimlach verhelderde hun gebronsde aangezichten. De berrie opnemend, gingen ze het struikgewas weer binnen.

Gedurende eenige oogenblikken scheen Cristobal met zichzelf te rade te gaan.- Hij maakte daarop een onverschillig gebaar en sloeg Op zijn beurt een van de talrijke slingerpaden in, wélke dwars door de resineria waren aangelegd. De intendant werkte zich door dit doolhof met een gemakkelijkheid, die getuigde van zijn veelomvattende plaatselijke kennis.

Eensklaps bleef hij stilstaan. Op eenige schreden afstand van hem zat op een boomstam eene vrouw, in half-Indiaansche, halfMexicaansche kleederdracht aandachtig lettend op een gummistraaltje, dat uit een liane droop in een aarden pot. In haar rechterhand hield deze werkster een staafje, waarvan zij zich bediende om nu en dan te roeren in het verzamelde vocht

Cristobal nam zijn hoed: af, en op eerbiedigen toon:

Donna, zei hij.

Sluiten