Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben viervoeters waarmêe geen tweebeenigen zich kunnen nieten, ze zullen ons dus inhalen. Och, maar wat leuter ik ook, er is wel raad opf zei Krekel', zich voor het hoofd slaande. Zeg eens, Cristobal, waar zijn hun paarden gestald?

In den grooton stal waar de kleppers van gasten altijd worden onder gebracht.

Heb dank voor uwe inlichting. Ik hoop dat er een dag zal komen waarop ik u mag tootien, dat ge geen ondankbaren aan u hebt verplicht.

Hij drukte alle werklieden de hand.

Ook gij, mijne vrienden, zult hooren spreken van hen, die door uwe goedheid zijn gered. Drinkt thans uwen mescal, wij verwijderen ons, om u ongestoord te laten genieten.

De avond was aangebroken. Dikke duisternis heerschte alom en hulde de aarde in haar zwarten sluier.

Voorwaarts, vrienden, fluisterde Scipio.

De stallen lagen op vijfhonderd meters afstand van Don Ramons woning. De resinero had den gouverneur Forster met de levendigste betuigingen van vreugde ontvangen. In minder dan geen tijd was de residentie van den- Spanjaard in rep en roer. De bedienden kruisten elkaar, de orders volgden de een na den ander. Men richtte de tafel, aan met tal van gerechten en bloemen. Een half uur na de komst der vervolgers van Dolora waren allen aangezeten.

Forster, slecht gehumeurd en woedend dat hij het spoor der vluchtelingen was bijster geraakt, gaf slechts ten deele antwoord op de vragen van Don Ramon.

Ik zie uwen vriend Joe Sullivan niet meer, murmelde de resinero op zijn zoetsappigsten toon.

Hij heeft me verlaten, hernam Forster droogjes.

Vrijwillig? Hij is toch niet het slachtoffer geworden van een ongeluk?

Dank voor uwe bezorgdheid. Sir Joe geniet de volmaaktste gezondheid.

Er volgde een stilte, gedurende welke Don Ramon vertrouwelijk tot zichzelf zeide, dat hij Zijne Excellentie wel in een goede luim zou brengen, als hij dezen de verschijning verhaalde waarmede hij vereerd was geworden.

Cristobal kende zijn meester door en door. Het geheim drukte Ramon zwaar op het hart.

De resinero herinnerde zich evenwel, dat hij stilzwijgendheid had beloofd, hij trachtte dus het gesprek door een middel gaande te houden.

Met uw verlof, Senor gouverneur, mag ik weten of u in uwe expeditie is geslaagd?

Algeheel fiasco, antwoordde Forster kortaf.

Wat? Zijn zij die u vervolgt, ontsnapt? Tot nu toe, ja.

Maar u zult toch revanche nemen? Bij de legioenen van satan, dat zal ik, hernam Forster. Ik heb de telegraaf in wer¬

king gebracht. Overal wordt dezen vervloekten Zuidelijken de weg versperd. Zij denken te Mexico aan te komen, maar zullen onderweg op hinderpalen stuiten waarop ze niet gerekend hebben. Ze zijn maar in klein aantal. Mijn speurhonden, die hen op de hielen zitten, beweren dat de Mestiza slechts door zeven personen vergezeld wordt.

Hé. merkte de resinero op, zeven en een is acht.

Natuurlijk, zei de gouverneur op verachtelijken toon, want hij zag in die optelling een toespelüng op de bekende logica van wijlen La Palisse. Maar hierin vergiste hij zich. In het brein van den hildolgo vormde zich een gedachtenreeks, acht vluchtelingen eenerzijds, acht dubbele arbeiders anderzijds.

Zou de Madonna, die alles vermag, de vervolgden niet onder hare bescherming hebben genomen? Zou ze die ongelukkigen niet op de resineria hebben gebracht?

Bij deze gedachte voelde Don Ramon zijn trots toenemen. Denk eens, een politiek mirakel! Een mirakel, dat in de geschiedrollen zou worden opgeteekend, en hem, Don Ramon, zou verheffen tot een persoon van beteekenis!

Maar dan diende hij toch te spreken. Neen, hij moest zwijgen. De Koningin des Hemels had het spreken verboden. Maar, zoo hij zweeg, ware het gedaan met den roem. De geschiedenis zou niet gewagen van de genade, aan den vromen resinero bewezen.

De ijdelheid van den waardigen man werd op zware proef gesteld. Hij leed er zoo vreeselijk onder, dat hij op dezen .gewaagden inval kwam:

Door stilzwijgendheid te eisohen, heeft de Madonna wellicht uw doorzicht willen toetsen. Het is een staatkundige zending, welke zij u heeft toevertrouwd en men wantrouwt steeds den afgezant van wien men zich bedient.

De formule belichaamde zich in 'den bekrompen ijdeltuit.

Drommels, er is geen twijfel aan. Wegens uwe deugden heeft zij u onder allen uitverkoren, om haren wil aan de menschen kenbaar te maken. Zij verlangt dat de Zuidelijken gered worden. Wel, dat is toch zonneklaar! Hoe kon ik ook twijfelen? Zeer zeker wil de Madonna den Zuidelijken Katholieken de overwinning verzekeren inplaats van de Noordelijken Protestanten. Dat is zonneklaar !

Opgewonden door de ijdete zucht naar opspraak, geraakte Don Ramon de kluts kwijt en riep hij eensklaps uit:

Excellentie, gelooft u niet, dat de Madonna de personen beschermt, die u wenscht onschadelijk te maken?

Na dezen ongelukkigen uitval beereep Forster terstond, dat zijn gastheer iets positiefs wist aangaande Dolora en hare vrienden. Instede echter van hem direct in verhoor te nemen, volgde hij den resinero op theologisch terrein en wikkelde hij zich met

Sluiten