Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'jem in een diepzinnige . discussie. Dank zij dezen behendigen handgreep, had hij- hem weldra het omstandig verhaal van het mirakel ontfutseld.

De gouverneur koesterde geen twijfel meer. De in het nauw gebrachte vluchtelingen hadden zich schuil gehouden in de'resineria en waren, onder medeplichtigheid van de werklieden, aan zijn nasporingen ontsnapt. Hij wilde echter den diplomaat spelen met zijn gastheer.

Inderdaad, Don Ramon, zei hij, ik denk erover als u, dat de Madonna er wel op bedacht mocht geweest zijn hèn te redden op wie ik jacht maak. Als dit het geval ware, zou ik mij buigen voor haren wil.

De hidalgo knikte goedkeurend.

Maar gij begrijpt, vervolgde Ramon, fk 'heb orders van de regeering der Unie, die ik niet mag overtreden, zonder een tastbaar bewijs, dat rflij zuivert van allen blaam.

Dat is zeer billijk., maar dat bewijs?..

Is gemakkelijk te verkrijgen. Als de dubbelgangers uwer arbeiders de personen zijn die wij ervoor houden, dan is de tusschenkomst der Madonna onbetwistbaar.

Ik was er zeker van, dat u dit gevoelen zoudt aankleven.

Daarom wilde ik u verzoeken mij naar het verblijf uwer werklieden te vergezellen. Het geval kan zich voordoen, dat ikzelf hun moet aanzeggen dat zij niets meer hebben te vreezen.

Met een zegevierenden bhlc zich reeds met naam en toenamen gedrukt wanende in de talrijke dagbladen en periodieken der beide Amerika's, was Ramon terstond van tafel opgestaan. Door zijn vreugde overmand, bemerkte hij de snelle samenspraak niet tusschen den gouverneur en den aanvoerder van het militair geleide; en toen hij met Forster naar buiten ging, twijfelde" hij geen oogenblik eraan of de officieren en soldaten volgden hem op de hielen.

De chef van het escorte had eenvoudig gezegd: Twee man naar den stal. Zadelt de paarden. De anderen nemen hunne wapens., wij zullen de barak omsingelen waar de rebellen zich hebben verscholen.

Druk peroreerend en zwaaiend met de armen, geleidde Don Ramon zijn gast naar het verblijf der arbeiders. Daar gekomen, zagen zij dezen in de open lucht bij toortslicht dansen èn mescal drinken. Forster kon een aanvechting van booze luim niet onderdrukken. Hij had erop gereken de arbeiders slapende te verrassen. Hun nachtbraken kwam hem verdacht voor. Nochtans wilde hij zijn toeleg ten uitvoer brengen, toen eensklaps kreten weerklonken achter zijn rug.

Wat moet dit leven beduiden? vraagde hij, den resinero Ramon toornig aanziende.

Het antwoord liet zich niet tang., wachten. De chef van het escorte kwam in den looppas aansnellen en riep met hijgende stem:

Excellentie!

Wat is er gaande?

Onze paarden zijn verdwenen! Verdwenen?

De manschappen, die we^>ij den stal op post hadden gezet, zijn geboeid met een prop in den mond.

Forster uitte een vloek. Don Ramon maakte het teeken des kruise's.

Wat moet dat alles beteekenen? stamerde eindelijk de resinero, wiens langzaam begrip moeilijk het verband der feiten kon vatte».

De gouverneur greep den Spanjaard bij den arm en schudde hem door elkander.

Het beteekent. dat de Mestiza en haar trawanten gevlucht zijn met de paarden van onze ruiters.

O, Senor gobernador, vluchten, zij., als de Madonna, de Koningin des Hemels

De Koningin des Hemels heeft er niets mee te maken! brulde Forster, en je zoudt dat al lang hebben begrepen, als je niet zoo'n aartsbotterik waart!

Bij dezen ruwen aanval voelde Don Ramon zijn beenen onder hem wankelen, hij viel tegen den grond met een kreet van pijn..

Maar Forster was zijn tegenwoordigheid reeds vergeten. Hij wendde zich tot de soldaten:

Gauw! Op marsch, naar liet eerstbüzijnde telegraafkantoor, en de militie gewaarschuwd! Die duivelsche schelmen hebben ons weer een poets gebakken, maar ik zweer, het zal de laatste troef zijn, die ze uitspelen! -

. V.

EEN VERSCHIJNING, DIE MASSILIA NIET HAD VERWACHT.

Op achthonderd kilometers ten zuiden van de resineria Ramon, op Mexicaanse» grondgebied, in den ruimen driehoek, gevormd door den spoorweg San Francisco—NieuwOrieans .bevindt zich de herberg of Tambo van Veslliente.

Gelegen aan het uiteinde van een armoedig gehucht, bewoond door arbeiders en Indianen, die zich onledig houden met het vergaren van de pulco, is deze Tambo niets anders dan een vermolmde schuur met een onzindelijke binnenplaats. •

Landloopers, nu en dan een dievenbende, zelden fatsoenlijke reizigers, waren de eenige bezoekers dezer herberg, en bezorgden Senor Gonfaccio te veel inkomsten om niet van honger te sterven, te weinig om van te leven.

Men stelle zich dus de vreugde voor van den waardigen herbergier, toen op een avond de hoeven van onderscheidene paarden over de binnenruimte der herberg weerklonken. Haastig snelde hij naar voren en bleef met open mond op den drempel staan.

Er waren zes ruiters. Zes goed gewapende ruiters, met een kranige houding die indruk maakte.

Gonfaccio nam de katoenen vettige muts af die zijn hoofd bedekte, boog halverwege ter aarde en zei:

Sluiten