Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun oogen nichtend naar het venster dat op de binnenplaats uitzag en vingen het minste gerucht op dat hen bereikte.

Nog altijd niets, mompelde de patroon.

Een goed teeken, meneer Sullivan, antwoordde zijn buurman. Ze kunnen nog niet hier zijn. Wij waren twee uren op hen vooruit

Dat is waar, dat wachten evenwel verveelt me, Bell.

Dat moet niet, meneer SulMvan, Nooit hebben we bij een kaartspel zulke troeven in handen gehad.

Denk je er zoo over?

Ja, meneer. U zult het met mij eens zijn.

Och kom!

Op het grondgebied der Vereenigde-Staten gevoelden zij zich niet veilig, maar na de grens te hebben overschreden en den Rio Grande del Norte te zijn overgetrokken, moeten zij niet de minste vrees meer koesteren.

Als ik daarvan eens zeker was.

Meneer Sullivan, zei Bell, denk eens na.

Ooh ja, natuurlijk. Maar ze weten welk gewicht wij hechten aan het EendrachtHalssnoer, en daar ze niet van gisteren zijn

Gelooft ü, dat ze, alvorens te Mexico te zijn aangekomen, alles wantrouwen? Dat is mijn idee.

Ondanks allen eerbied dien Bell voor zijn meester koesterde, haalde hij de schouders op.

Bell, hoe heb ik het nu met je, bromde Joe Sullivan op gestrengen toon.

Meneer moet het me niet kwalijk nemen, mompelde de lakei, zijn oogen huichelachtig neerslaande. Ik heb rnijn gevoelen niet onder stoelen en banken kunnen steken, toen ik zag, dat meneers helder doorzicht door zijn ongeduld zoozeer werd verduisterd.

SulBvan voelde zich gestreeld door het compliment.

Sedert de vier dagen dat onze vijanden zich op Mexicaansch grondgebied bevinden, hernam Bell aangemoedigd, hebt u, op .mijn raad, alle hinderpalen voor. ben uit den weg geruimd.

Om hen gerust te stellen, zeer zeker.

Zij moeten dus den indruk hebben verkregen, dat ze ons van hun spoor hebben afgeleid.

Dat hoop ik ten minste.

Maar, mijnheer Sullivan, ik neem de zaken van hun slechtsten kant. Aangenomen, dat ze met hun Halssnoer te Mexico aankomen en dit in het Congres der Zuidelijken, dat binnen veertien dagen bijeenkomt, ter tafel brengen....

Aan die mogelijkheid wil 'ik niet eens denken.

Hoezoo? Zoo erg is het toch niet. Ge zoudt dan de factuur van den Parijschen juwelier overleggen. Niets kan zoozeer ons welslagen verzekeren dan twijfel bij de Zuidelijken aan te kweeken aan het houdbare hunner gewaande legende.

Maar Sullivan schudde wrevelig het hoofd:

De invloed dezer bedriegster op hare landgenooten grenst aan het wonderbare. In haar stellen zij een onbepaald vertrouwen. Het ééne noodige is, haar het Inca-Aztek Halssnoer afhandig te maken. Eerst dan zal ons welslagen verzekerd zijn Maar luister

De hoefslag van paarden weerklonk op het voorplein.

Met een sprong was Bell aan het venster en fluisterend riep hij Sullivan toe:

Daar zijn ze!

Joe maakte een zegevierend gebaar. Eindelijk. Stilte.... en afwachten tot de opium hen in onze handen speelt.

Het was Dolora met hare vrienden. Marius en Vera — de ilaatste nog altijd verborgen onder het pseudoniem Coëllo — geleidden de paarden naar den stal. Daarop vervoegden zij zich bij hun metgezellen in de gelagkamer, waar de Tambero haastig de tafel had aangerecht De waard stond erop het restant van zijn honderd dollars te ontvangen. Hij had den Franschen wijn, die voor bizondere gasten bestemd was, opgedischt, en Massilia gevoelde in tegenwoordigheid van dezen landgenoot al zijn luim weder over hem vaardig worden. Geestdriftig schonk hij zich een glas lin, en na met het air van een kenner de vloeistof geproefd te hebben, had hij met een enkelen teug het glas geledigd op de gezondheid der Maagd van Mexico.

Niemand had de vreugde bemerkt, die in de -oogen glinsterde van Gonfaccio. De honderd dollars naderden zijn geldbuidel, want die Fransche wijn was vemengd met het opiaat.

Maar helaas! Het stond geschreven, dat deze eerlijke handelaar de vruchten zijner toewijding niet zou plukken. Toen hij zich ijveig bemoeide met zijn gasten, die op het punt waren den Provencaal bescheid te doen, verwarde zich een vork in de plooien van den zijden gordel die zijn middel omvatte. Werktuigelijk maakte hij dien los, en het kristallen fleschje, dat eronder verscholen zat, rolde op den grond. Maar voordat hij zich den tijd gunde het op te rapen, had Francis Gairon het voorwerp in zijn handen. De verwardheid van den waard, het sieliik flaconnetje, dat geheel in tegenspaak was met de slordige Meeding van den Tambero, troffen den Canadees, die van oudsher gewend was aan alle verrassingen van de prairie. Plotseling bracht deze het fleschje aan de lippen, proefde den inhoud, en de vrienden terughoudende die drinken wilden, zei hij op een toon van bevel:

Laat uw glazen staan!

En op Gonfaccio aanvliegend, die door de deur een heenkomen zocht, greep hij dezen bij de kraag, bracht hem bij de tafel terug, en zonder stemverheffing zei hij:

Sluiten