Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Neen, laat hooren.

Dat cie Noordelijken een detachement hebben afgezonden, om andere schuiten op te sporen en ons met overmacht aan te vallen.

Dat zal toch minstens een half uur in beslag nemen en hier houdt ons dus niets meer op. De noodige tijd om de vlucht van de Mestiza te verzekeren is voorbij. Prof Heeren we dus van het uitstel dat ons gelaten wordt om ons hachje in veiligheid te brengen!

Het was onnopdig dat hij zijn denkbeeld verder ontwikkelde. Kruipend op handen en knieën, zich verschuilend achter de biezen, verwijderden zich de drie mannen, eerst langzaam, vervolgens •sneller, toen zij zich buiten schot waanden. Niets stond hun aftocht in den weg. Aan den Salto de Agua gekomen, hielden ze halt. Een rotsachtige muur begrensde hel moeras van deze zijde, maar deze muur zelf, die in zijn geheele hoogte gespleten was — zonder twijfel door vulkanische schokken — verhief zich steil boven een afgrond', waarin een bergstroom, de Rio Nino, zich neerstortte.

Hoewel nauwelijks vier meters breed, was de gapende kloof van den Salto toch niet te. 'overschrijden. Prairiejagers evenwel kennen geen hinderpalen. Dank zij zijn lasso, waarvan hij de lus had weten te slingeren om een rotspunt, dat zich loodrecht verhief aan de andere zijde van den afgrond, maakte Peter een gevaarlijke doch mogelijke brug, waaraan een mensch zijn leven kon toevertrouwen. Een groot bezwaar deed zich weldra voor.

Om de gaping te overschrijden, moest men zich met de 'handen vasthouden aan het gespannen weefsel en zich aldus van.den eenen top naar den anderen voortwertcen. Krekel verkeerde in de onmogelijkheid om die beweging uit te voeren. Zijn gekwetste arm hing machteloos aan zijne zijde.

Laat mij aan mijn lot over, zei de moedige Parijzenaar, en red u zelf.

Nog al aardig, zei Peter schouderophalend. Als men mij vragen zal, wat er van je geworden is, zal ik 'antwoorden: Och! hij was

gekwetst toen hij aan mijn'zijde streed'

hij hinderde me om de kloof van den Salto de Agua te overbruggen, toen heb ik hem maar laten schieten. Dat zou me wel tot eer verstrekken.

't Is toch beter één man dan drie personen op te offeren, zei Krekel.

Wie spreekt daarvan? Och senor Fabian Rosales, geef asjeblieft het voorbeeld en werk u over de kloof.

Er lag zooveel kordaatheid in de stem van den jager, dat de aangesprokene geen oogenblik aarzelde. Met beide handen zich vastklemmend aan den lasso, terwijl zijn lichaam zweefde in de ledige ruimte, bereikte hij zonder eenigen tegenstand de tegenover liggende steilte.

Senor, riep Peter hem toe, wil met alle iéacbt het einde van het koord aantrekken. Goed zoo. Meneer Krekel kkm1 nu op mijn rug.

Maar

Geen maren, haast u waf!

De Parijzenaar gehoorzaamde, echter niet zonder een smartelijken kreet te slaken. Door de beweging die hij maakte, had hij niet gedacht aan zijn kwetsuur.

Haastig wikkelde Peter zijn zijden gordel om den jonkman, knoopte 'het voorwerp vast op zijn eigen borst, en met zijn vracht den rand naderend van den afgrond, greep hij met beide handen den lasso aan

Zwijgen, Franschman, en je onbeweeglijk houden! Dit zeggende, schoof bii, tusschen hemel en aarde hangend, over de diepte voort Krekel sloot onwillekeurig de oogen. De positie was schrikwekkend. Het leven van twee mannen hing aan den zwakken draad, die dwars over de ijle ruimte was gespannen. Dank zij zijn herculische kracht scheen Peter den last niet te gevoelen, dien hij torste. Langzaam maar zeker schoof hij voort. Er verliepen vijf minuten, die hun eeuwen toeschenen, alvorens de stoutmoedige pioniers den tegenover liggenden rotswand hadden bereikt. De lasso werd ingehaald» geen spoor der vluchtelingen bleef over. Krekel sidderde geweldig.

Gevolg der duizeling, je bent bang geweest zei de jager lachend. Maar Krekel schudde, het hoofd:

Dat juist niet, antwoordde .de Parijzenaar, maar toen ik even de oogen opende, zag ik

beneden iets verpletterd op de rotsen

liggen, het was een onzer paarden.

Dat zou me niets verwonderen, merkte Peter op.

Kijk eens, kijk eens in den afgrond. Vannacht hebben onze vrienden wellichit den dood gevonden in deze diepte, en

Zie maar eens naar het gras, daar staan

uw voeten Het draagt de sporen van

Francis en de Mestiza.

Maar de paarden dan?

Konden het ravijn met overkomen'. Francis Gairon zal ze met zijn mes hebben aangezet om te springen, waarbij van het denkbeeld uitgaande, dat, zoo hun lichamen op den bodem lagen van den afgrond, de vijanden in den waan moeten geraken, dat de ruiters hier den dood hebben gevonden.

Zoudt ge denken?

Daar ben ik zeker van; een speurhond als <ik 'bedriegt zich niet licht De grond is een boek, waarin gij, als ge eenigen tijd' met ons zoudt leven, even gemakkelijk kunt lezen, als wij.

Peter zweeg. Op den adem' van den wind bereikte een verwijderd gerucht hun oor.

Luister, hernam hij. Onze tegenstanders hebben onzen aftocht bemerkt Ze komen opdagen. Laten we oogenbikkelijk ervan doorgaan.

Reeds spoedde de Canadees zich tusschen de ratsen voort Fabian en Krekel' volgden hem op den voet. Gedurende een1 half uur sprak niemand een woord. De Salto de Agua was reeds lang uit het gezicht. Peter ver-

Sluiten