Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dwaalt, of meermalen dwalen zult, het is mogelik dat ge een ogenblik chaos brengt en verwardheid, maar wié vervloekt de baring, omdat die met pijn gepaard gaat?

Revolutie, kom, wij wachten U! Onze harten zijn bereid voor het Nieuwe, dat gij uit het Oude zult opbloeien doen, en onze handen zijn willig om. te werken aan de taak, die gij ons opleggen zult, zij die ook zwaar. £

Revolutie, woord als bloemengeur, gij speelt niet als een spookbeeld in onze hoofden, maar als een tedere belofte van geluk en licht. Zie wij, die mensen van de nieuwe tijd willen zijn, verwachten U, — nu de eerste schokken van de wereldwankeling de grond doen trillen, huiveren wij niet angstvol terug, maar onze harten zijn vol vreugde, dat eindelik, eindelik de grote strijd om Vrede en Recht beginnen gaat.

7 Januari 1919. Tram de Rijp—Amsterdam.

Vrij! vrij! Woord van gouden zonnestralen, blauw-ogenbloemen en lenteSdemen! Nu ben ik vrij en kan gaan, waarheen ik wil. Onwaarschijnlik lijkt het en ik! geloof het nog nauweliks. Maar toch is het zo en na heel lange, lange tijd wordt mij niet meer door anderen gezegd, waar ik gaan of staan moet, maar is het aan mezelf om dat uit te maken. Het is me of ik door een heel lange, donkernauwe gang heen gegaan ben en nu,,aan het eind gekomen, grote, zware deuren zich zie openen, die mij uitlaten, den toegang vormend tot een goud-blinkend land van licht. Het is alsof ik als een vogel uit een donkere kooi kom, en nu vrij ben om de vlerken uit te slaan en dan op te roeien in het grondeloze licht.

Het is avond en het is donker, maar het is of ik door een wonder van licht en kleuren omstraald wordt en alle dingen, hoe gewoon ook, zijn weer in dit vrijheidslicht bezien als een openbaring van schoonheid. — Onbegrijpelik, vanmorgen, een paar uur geleden zelfs nog, was ik de gevangene in het groene boevenpakje en op klompen, en nu rijd ik hier vrij naar m'n huis toe en niemand houdt me tegen.

En even onbegrijpelik is het, dat dit alles niet wonder-vreemd, maar heel gewoon lijkt, en dat alles wat achter'me ligt, al die 15 maanden met hun sensaties en ondervindingen, voor m'n gevoel zo iets onwezenliks zijn als een bange droom, waar je in de morgen nog maar heel even huiverend aan terugdenkt, maar dan vergeet,

Sluiten