Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ARRESTLOKALEN.

Een enkel wqjjrd over de hokken waarin wij voor allerhande kleine» vergrijpen worden opgesloten. Men acBfrhet een tuchtiging, d. w. z. zooals een vader zijn zoon tuchtigt met het doel hem het verkeerde van een bedreven daad te doen inzien. Zóó, met die bedoeliag heet het, dat wij gestraft worden. Nu laten wij buiten bespreking (ofschoon tientallen gevallen ons bekend zijn, waarmee bewezen zou kunnen worden, dat heel de toepassing van het tuchtrecht een zaak is van willekeur en dat veelal provocatie tot een strafbare daad door een meerdere tot een vergrijp de aanleiding was) de daden en de strafbaarheid der feiten waarvoor de straf opgelegd wordt.

De straffen zelf echter, vooral de provoost, willen wij met een enkel woord bespreken. Het grootste gedeelte der militairen is in de burgermaatschappij nooit met den strafrechter in aanraking geweest. Als burger kan men, — ook al is daar een klassemaatschappij met een Klassejustitie die de wetgeving door de kapitalistische klasse gemaakt en haar voorrechten beschermt, — als men gewoon leeft, wel buiten handen der justitie blijven. In dienst is dat heel anders. Daar ait je er in voordat je er zelf erg in hebt. Ten eerste is de vrijheid van beweging veel meer beperkt en als een „meerdere" je „zoekt", dan ontkom je met den besten wil niet aan straf.

Als je dan provoost krijgt, kom je in een hok van ± 6 vierkante meter, hier met, daar zoowat zonder licht en lucht, in de nieuwe kazernes iets beter, maar overal veel ellendiger dan een cel in de groote gevangenis te Leeuwarden, waar de zwaarste misdadigers opgesloten worden.

In zoo'n hok moet je dan tot de 'konklussie komen dat je gezondigd hebt en tevens moet je je voornemen om je leven te beteren. Dan krijg je nog om den anderen

Sluiten