Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hetzelfde station vaarwel hadden gezegd, toen hij, jonge kerel van even twee en twintig, met zijn diploma's van Boekhouden, Engelsen, Spaansch en wie weet wat al niet meer, naar Amerika getrokken was. Hard was het geweest, dat afscheid, maar vol vertrouwen waren ze toch, dat hun jongen het bolwerken zou. En dat vertrouwen had hij niet beschaamd, om de weerga niet. Al een maand later kregen ze een brief, dat hij een goede betrekking had gevonden en het best maakte. En telkens kwamen er betere berichten, in de laatste jaren had hij zelfs om den haverklap handen vol geld gezonden. Dat had moeder niet meer beleefd. Toen de eerste cheque van vijfhonderd gulden kwam, dat malle ding, waar hij geen raad mee wist, was de vrouw net gestorven. Sinds waren er telkens geldzendingen gekomen, die hij op de bank had gebracht. Hij kon van zijn pensioen als wachtmeester goed leven; als het zijn jongen eens tegenliep, zou hij blij wezen in Holland een spaarduitje te hebben.

Een tien jaar geleden kwam het bericht, dat hij getrouwd was met een Amerikaansche. Dat had hij niet prettig gevonden. In zijn verbeelding had hij steeds den zoon rijk terug zien komen naar Nederland, en zien trouwen met een eenvoudige degelijke burgerdochter, die vaders laatste jaren zou verlichten. Nu begreep bij, dat de zoon in Amerika zou blijven, zijn eigen land zou vergeten en dat had hem pijn gedaan.

Op zijn ouden dag was hij Engelsch gaanleeren, waar de zoon van een buurman hem bij hielp. Stiekem groeide in z'n brein het voornemen om eens naar Amerika over te steken, z'n dochter en kleinkinderen te bezoeken. Maar het was niet noodig. Ze kwamen nu zelf. „Jammer, dat m'n vrouw en kinderen alleen maar Engelsch spreken," schreef Frederik.Wat zou hij opkijken, als hij met z'n Engelsch voor den dag kwam. Stil glimlachte hij voor zich uit, zei hardop de vooruitgeleerde begroeting: How

Sluiten