Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONTMOETING

DE pauze was voorbij. Schetterend en daverend klonk de muziek door het kleine weelderige zaaltje van den tingeltangel, den Salone Margherita. In het parket en in de loges gingen de bezoekers weer hun plaatsen opzoeken, elegant gekleede jongelui, mondaines in lichte ruischende avondtoiletten, wier rijtuigen en auto's buiten wachtten, terwijl in de wandelgangen de armere avonturiersters zich mengden tusschen het staande publiek.

De oude livreibediende hield eerbiedig de deuren van „zijn" loge, de adelsloge, open en langzaam stapten de Romeinsche prinsen en hertogen binnen. Hij, de Hollander, voelde zich een beetje vreemd tusschen hun kliekje, waarin hij tijdens zijn verblijf te Rome toevallig geraakt was, door wat aanbevelingen uit Nederland, kennismakingen op maaltijden en feesten.

Het zware rood-fluweelen gordijn opende en met kletterenden castagnettenslag, wuivende rokken, de zijden bebloemde sjaal met lange golvende franjes nauw om lijf en leest gewonden, danste Senorita Yves y Tuto het tooneel op. In het golvende blauwzwarte haar staken ter weerszijden roode anjers, die de omlijsting volmaakten van het zacht gebogen ovaal van het gelaat, waarin de groote gitten oogen glansden.

Toen de wilde, ophitsende dans plotseling verstarde, de twee hooge hakken rhythmisch een dubbelslag hadden gestampt op de planken en het geheele lichaam roerloos hoog opstond, terwijl rokken en sjaal nog even nadeinden en -golfden, barstte het ratelende handgeklap, het gekrijsch en geschreeuw van „Brava! Brava1!" uit de zaal los als een storm.

Ze boog, wierp, terwijl ze hem recht in de oogen zag, een kushand naar de loge, waar hij met de Italiaansche kennissen zat, en de gordijnen sloten.

Sluiten