Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overnemen. En hij ging naast haar zitten aan het einde van de roode streep. „Schat," fluisterde ze in het Hollandsch en drong haar knie tegen de zijne.

„Coupeer s'il vous plait," verzocht hij, ongevoelig.

„Ze brengt ongeluk," voorspelden de aanzittenden, bijgeloovig.

„Dat weet ik," zei hij onverschillig, en de anderen niet begrijpend, glimlachten om zijn flegma.

Zij coupeerde, hij won. Vlug smeet hij de kaarten over de tafel, vroeg met eiken slag: „Gezet? Wie een kaart? Nóg een kaart? Niemand meer?" — en legde zijn eigen spel open, kocht een kaart bij, en won «—1 won steeds door. En zij glimlachte, drukte haar voetje tegen den zijnen, stiekem.

Tot Montestella opstond en een wissel teekende van twaalf duizend francs. Hij was op. „Revanche?" stelde de Hollander voor. „Merci," zeiden de anderen, die ook opstonden. „Er is geen spelen aan tegen jou vanavond. Die vrouw, die je vanavond voor niets heeft laten komen, moet je wel erg dwars zitten, arme kerel."

Zij lachte, uitbundig, stond op. Het was vier uur 's morgens, buiten gloorde de dag. Montestella norsch, kauwend op zijn sigaar, stond al aangekleed in de gang. Zij trok zelf haar mantel aan, wierp den Hollander een verwijtenden blik toe en zei zacht tusschen haar tanden: „Stuipekop".

Boven in zijn kamer schudde hij zijn zakken leeg op het bed, telde drie-en-zeventig duizend francs, die hij gewonnen had. Met den wissel van Montestella, betaalbaar binnen een etmaal, waren het er vijf-en-tachtig duizend.

Hij lachte even luid, zei hardop: „Allicht, dat die vrouw me eens in m'n leven geluk brengt."

Toen hij den volgenden ochtend zijn bad had genomen en

Sluiten