Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die hem wel los zal krijgen. Ik heb niet de gewoonte m'n eigen vrouw te betalen."

„Je eigen vrouw?" lachte ze. „Je vergeet mannie, dat we gescheiden zijn."

„Ik vergeet het geen oogenbhk. Maar dat neemt niet weg, dat ik voor jou geen wissel van twaalf duizend francs kwijtscheld," kwam hij hard.

Ze trad nader, een smartelijke trek om haar mondhoeken, de hand uitgestoken: „Karei, jongen — als je alles wist..."

„Emma, wordt niet sentimenteel op den vroegen morgen. Tout savoir c'est tout pardonner. Maar ik wil niets weten omdat ik niets vergeven wil. Het kan me dus ook niets geen belang inboezemen hoe je op de planken verzeild bent geraakt, uitstekende Spaansche dansen danst en zoo meer. Nee, geen onfbullingen; of wou je zeggen, dat je nog van me houdt?"

Ze knikte, keek hem aan met haar verlangende, begeerende, groote oogen.

Er was geen ontroering in hem, het was alsof er staal, hard koud staal in zijn lichaam was gegoten.

„Dat hadt je negen jaar geleden kunnen bedenken, Emma. Schrik je? Ga je huilen? Ieder op zijn beurt, Emma... Gisteren heb je me voor de eerste maal geluk gebracht. Vijf en tachtig duizend francs, dat is fair and straight teruggegeven, wat jè me ongeveer schuldig was. Dat beteekent een reis met veel avontuur en veel liefde, die ik niet van jou zal koopen. Heb je vroeger niet zelf gezegd, dat je je aan mij verkocht had om m'n fortuin, m'n titel? Als Montestella óp is, als z'n contanten op een schimmige twaalf mille vastloopen, zoek dan ergens anders Emma, mij krijg je niet."

„O, jongen — heveling" — kreet ze, „spreek zoo niet, — ik houd van je, om je zelf!"

„Nu begint het melodrama," schamperde hij prof. — „Kom

Martin Invallen. 2de druk.

Sluiten