Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE OUDE VRIEND

APELS! — Waar hij stond op het balkon van zijn hotel1 >l kamer, lag in den ijlen zomernacht de stad aan zijn voeten. In breede terrassen, door lichtjes van straatlantaarns omzoomd, daalde ze af, met breeden boog, tot aan de zee. De golf lag wijd uit, maanverlicht, en als donkere stippen, voorop een enkel flauw licht, zacht deinend en spiegelend in het water, lagen de slapende barken. Rechts klom de breede lichte weg langs de baai op tot het vooruitspringende gebergte van Posilippo, links, in den helderen ijlen nacht, rees in teedere glooüng de kegel van den Vesuvius op, de rosse, scharlaken gloed van den krater hoog geheven en dreigend tegen den zilverglanzenden hemel.

Boven de stad hing een vreemde zoele geur van zeelucht en bloemen, die bezwijmelde. Feestende geluiden galmden op. Uit een koffiehuis schalde het klinken van glazen, neuriede de sleepende muziek van mandolines en guitaren, ver weg en gedempt, plots doorbroken door een schaterenden lach. Van uit de straten in de diepte steeg het ratelen van rijtuigen over het grove plaveisel. Een late wandelaar, dichtbij, zong een ritornello. Op de platte daken waren enkele vage witte figuren en een verliefde vrouwelach klonk even.

... Hij kon niet slapen. Het oude gevoel van vermoeidheid, dat drukte en verlamde, het schrijnende bewustzijn van eenzaamheid, kwam weer over hem. Hij zou weer trachten het te verstrooien, maar het zou hem bijblijven als een schaduw, het zou in hem blijven als een zeurend refrein, dat niet te verjagen is. En in berusting van het onafwendbare, zonder moed meer om er tegen te strijden, gaf hij zich over aan de bittere gedachte --waarom hij niet gelukkig was. Gelukkig met het fortuin, dat hij bijeen had gegaard in veertig jaren van harden rusteloozen arbeid, in veertig jaren koortsachtig bedrijf met steeds

Sluiten