Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit ééne doel voor oogen: — een rustigen mooienouden dag, — een levensavond vol genot om het schoone, — een tijd van rust, van reizen en genieten. Zóó had hij zich het altijd voorgesteld, 's avonds in Indië en later in Australië, als hij na den harden afmattenden dag van geploeter in de mijnen, van toezicht, beraadslagingen, opmetingen, berekeningen, — zijn paperassen rangschikte, in het bureau opborg en even — een sigaar rookend, soezen bleef aleer te gaan slapen. Dan had hij gerekend hoe het worden zou als het fortuin bijeen was, — hoe hij terug zou keeren naar Europa, genieten zou van alle mooie dingen, die hem verstoken bleven in zijn jonge jaren, hoe hij reizen zou overal heen, waar de wereld mooi is en weelderig. En nu — nu reisde hij al jaren en het geluk, het genot was nooit gekomen. Hij voelde zich moe eh mat en eenzaam als een zwerver, een bedelaar.

.Weer klonk de verliefde vrouwelach op het terras beneden hem waar twee witte vage figuren, dicht bijeen, tegen de balustrade leunden. — En hij dacht aan de enkele vrouwen, die hij in zijn rustelooze leven ontmoet had, aan de enkele opwellende genegenheden, dra begraven en gesmoord in zijn werk. Hij dacht aan de wanstaltige vreugdes met kornuiten in Singapore en Port-Said — en het leek hem of zijn heele bestaan een mislukking, een vergissing was geweest. Zóó wild en roekeloos was hij het doel nagejaagd, dat de wilde jacht hem gebroken had, een wrak gemaakt.

En hij besefte: — hij was een oude, zelfzuchtige, afgebeulde man, zonder geluk in de toekomst, zonder geluk in zijn herinnering. Er was geen enkele lieve gedachte, die hem ooit bezig hield, — niet de herinnering aan een geliefde vrouw, niet de bezorgdheid voor een kind, geen enkele verborgen heilige nis in zijn heugenis, waarin een oud liefdegevoel in stille stonden van bezonken miimerina aanbeden en vereerd werd. Er was

Sluiten