Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zetten. Het was een voorstelling, waar je hier geen twee kwartjes voor over zou hebben, doch die we met goud betaalden. Er waren niets dan vrouwen op het tooneel. Wat Spaansche en Italiaansche, die met gebarsten stem scabreuse liedjes zongen en één Engelsche... die m'n vrouw werd.

Hoe dat kwam ? De verklaring ligt voor de hand. Je kent den stijl van een Engelsche dancing girl, in zachte smaakvolle kleuren gekleed, nooit grof of plat in haar gebaren en liedjes, een gracieuse onschuldige kinderlijkheid in haar heele wezen. Heb van je veertiende jaar, toen je nog naar geen vrouw keek, tusschen niets anders dan inboorlingen of stom en plomp en grof boerenvolk gezeten en zoo'n Engelsche dancing girl, met haar lieve maniertjes en haar heele innemende wezen, is een openbaring voor je, een wonder van vrouwelijke lieftalligheid en teederheid.

Het pubhek floot haar uit, kon niet verstaan wat ze zei, vond haar te kuisch, te zedig. Een verloopen Amerikaan en ik niet. Wij twee Noorderlingen voelden in onze afgestomptheid toch nog iets van dat teedere en kinderlijke, waar een zuiderling geen weerklank in vindt.

We boksten er om, wie met haar soupeeren zou en nadat ik den Yankee knock out geslagen had — zulke ruwe klanten waren we — nam ik ze mee naar een duur restaurant, werd verliefd als een schooljongen. Laat ik het kort maken, want prettig is dit alles niet ■— we trouwden en ze kwam in m'n rancio, waar ze zich dra dood verveelde. Van den morgen tot den avond was het één gemelijk gemok van haar kant, één uitbarstende driftbui van den mijnen. We maakten het leven elkander tot een hel en tóch hield ik van die vrouw. Dat merkte ik als een felle kramp, toen ik op een avond een briefje vond, dat ze weer op de planken ging, me vaarwel zeide. Ik reisde haar na, vond haar in Buenos Aires. En toen begon de ellende eerst recht. Ik

Sluiten