Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en in zijn ooren klonk als die van een anderen man. En hij zeide: Vrouwe, ik ging ik weet niet hoe en zwierf ik weet niet hoe lang, te midden van dorre landen en woestijnen en bergen ik weet niet hoe hoog, tot ik aan een land kwam ik weet niet waar, genaamd het Land van de Lotus van de Zon, ik weet niet waarom.

Maar toen hij sprak, was de toover gebroken, en Shri ontwaakte als 't ware uit een droom. En zij zag vóór zich enkel maar een haveloozen Rajpoet, struikelende in zijn verhaal, en verlegen voor haar staande, en niet in staat om zijn schurkerij zelfs maar met een handigen leugen te ondersteunen. En zij was beschaamd, en boos op zich zelf, en toen zij luisterde, werd zij plotseling aangegrepen door een lachbui. En zij riep uit: Hoor! hoor! naar dezen held van hooge kaste-r luister naar zijn lied van een Lotus-Land! Hij ging hij weet niet waarheen, en deed hij weet niet wat, en begon Wj het begin, en eindigde bij het einde. Toen lachte zij hem uit, en bespotte hem, terwijl hij als in een bezwijming voor haar stond, alléén maar de muziek hoorende van haar stem, en als een lafaard den moed verliezende onder het vuur in haar hoonende oogen.

Toen sloeg Shri plotseling met de handen in zijn gelaat, en riep uit: Hóór je of ben je even doof als stom? Ben jij een Rajpoet en kon je toch geen moed genoeg vinden om je bedrog tot het einde vol te houden? Vreemd! dat zulk een lichaam door den Schepper gekozen kon zijn om zulk een ziel te ontvangen! En zij wendde zich tot den Koning, en zeide: Beste vader, het is zooals ik zeide en zooals gij ziet, deze kerel is maar een schurk. Zet hem er daarom uit, en toch, doe hem geen kwaad. Want hoewel hij een schurk is, toch is hij een mooie schurk, en verdient eerder verachting en lachen, dan straf en slagen.

Toen zeide de Koning tot zijn wachters: Neem dezen bedrieger en gooi hem buiten op straat. Toen grepen de wachters Umra-Singh, die geen

Sluiten