Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't zand spokende Rakshasa's, die in de verte van de donkere woestijn glinsterden als droppelen water op het blad van een zwarte lotus. En den geheelen nacht lang lag Umra-Singh daar en keek naar hen, zooals een vogel kijkt naar de oogen van een slang.

Toen, in den vroegen dageraad, zag hij uit, en toen het licht van den morgen begon te glimmeren in de verte op den zoom van de wereld, zag hij ver weg in de bleeke lucht twee donkere vlekken in den hemel. En terwijl hij tuurde, werden zij grooter en naderden hem snel, de roode stralen van de rijzende zon naar hem terugkaatsende, als spiegels. En zij kwamen dichter bij, en hij zag dat zij een paar zilveren Zwanen waren, in hun snavels het doode lichaam dragende van een derden, van goud. Zóó stoken die twee Zwanen die vreeselijke woestijn over met de snelheid van den bliksem, die op hen geleek, en streken naast hem neer op den berg, om uit te rusten.

Toen zeide Umra-Singh: Heil U! gij schoone vogels: gewis zijt gij geen vogels, maar goden, in deze lichamen van zwanen neergevallen door een vervloeking. Van waar komt gij, en waarheen gaat gij, en wat is dat doode lichaam dat gij draagt onder het vliegen? Toen zeiden de Zwanen: Wij dragen het lichaam van onzen koning naar huis, ver weg naar het Manasa meer. Want hij stierf gisteren, in het Land van de Lotus van de Zon. En nu moeten wij hem altijd maar door snel naar zijn eigen land dragen, opdat de begrafenis-ceremonieën naar behooren vervuld kunnen worden.

En toen Umra-Singh hen het Land van de Lotus hoorden noemen sprong zijn hart op in zijn borst. En met het zwaard in de hand schoot hij met een kreet op het doode lichaam toe. En hij zeide tot de Zwanen: Daar ge hem hierheen droegt van dat Land van de Lotus van de Zon, zoo zweer mij nu, dat gij mij eerst daarheen zult dragen, en hem hier laten tot gij terugkomt: anders zal ik hem houden en U aan stukken houwen.

Sluiten