Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bizonderheden van te weten te komen, opdat ik niet tweemaal de behandeling onderga die bedriegers toekomt.

Dus ging hij van het strand landwaarts, en door de straten van de stad, die voor hem lag, zwart en wit, in de stralen van de zilveren maan. En hij kwam niemand tegen, want zij was leeg, en stil als een steenen incarnatie van den geest van den dood. En toen hij van 't eene eind naar 't andere rondzwierf, kwam hij ten laatste bij een groot paleis, welks deuren wijd open stonden, alsof zij zooveel zeggen wilden als: Kom binnen. Dus ging hij binnen, en liep het door, nieuwsgierig, met echoënde voetstappen, van kamer tot kamer. Toen, opeens, ging hij een deur binnen, en bevond zich in een groote zaal, welker muren doorstoken waren met hooge vensters, waardoor het maanlicht viel, koud als kamfer, op maansteenen die in trossen van het dak afhingen. En uit hen viel de nectar langzaam, druppel voor druppel, op den vloer. En heelemaal aan het einde van de kamer, op een gouden rustbank, zag hij een dood lichaam liggen, bedekt met een wit lijkkleed.

Toen zeide hij tot zichzelf: Wat beteekent dit wonder, en wie kan het zijn die hier ligt, alléén in deze ledige zaal? En hij liep langzaam voort, door het licht van de vensters en de schaduwen van de muren, tot hij aan het einde van de zaal kwam, en naast de rustbank stond. En hij bukte zich, en tilde den zoom van het lijkkleed op, en ziet! het was het aangezicht van Shri!

En Umra-Singh was zóó verbaasd dat hij opsprong in de lucht, en een kreet uitte: en hij liet zijn zwaard knetterend op den kristallen vloer vallen. En hij zeide tot zichzelf: Is het een droom, of is het een begoocheling? Kijkl Ik liet haar levend achter in Indiralaya, en ik heb gereisd over de drie werelden, en hier aan het eind van de ruimte vind ik haar terug, doodliggende in deze ledige zaal!

Zóó stond hij daar, onbewegelijk als een schilderij aan een muur,

Sluiten