Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn verschroeide ziel met den nectar van haar vriendelijken blik, zooals een kluizenaarsdochter met water de planten verfrischt van de kluizenaarshut, die aan haar zorg is toevertrouwd.

En na diepe teugen te hebben gedronken van deze twee fonteinen van medelijden en liefde, ontwaakte hij, en zag dat het nu nacht was, en wederom was hij alleen bij den door de maan verlichten vijver. En hij zeide tot zich zelf: Helaas! helaas! ik heb mijn bruid gevonden, en haar op hetzelfde oogenblik weer verloren, door de vreeselijke werking van zonden» begaan in een vroegere geboorte. Nü ben ik inderdaad alleen, want ditkeer is zij weggegaan ik weet niet waarheen, en hoe moet ik naar haar zoeken ? En toch zeide zij mij dat wij elkaar weder zouden ontmoeten, om mij van de wanhoop af te houden. Daarom wil ik nu weg gaan zwerven over de wijde wereld, en mijn leven slijten met zoeken naar haar: als dit er niet was zou niets voor mij overgebleven zijn in het leven, en de hoop op het weder vereenigd worden is als de rug van den Grooten Schildpad, mijn eenzame toevlucht in het wrak der drie werelden.

Toen stond hij op, en ging de stad uit, en zwierf rond, herwaarts en derwaarts, als een bobbel schuim op de golven van den tijd. En hij ging van dorp tot dorp, en van stad tot stad, overal vragende aan ieder dien hij tegenkwam: Hebt ge soms Shri gezien, mijn vrouw? ge zult haar kennen aan haar oogen, want die zijn vol van de kleur van den hemel. Maar hoezeer hij ook vroeg, hij kreeg geen bevestigend antwoord, noch kon iemand hem iets over haar vertellen. Integendeel, zij stonden allen verwonderd over hem, en maakten hem belachelijk. En de een zeide bijvoorbeeld: Wie is die maanzieke vagebond die rondzwerft, zoekende naar een blauwoogige schoonheid? En een ander: Wat wonder dat Shri zoo'n haveloozen bedelaar heeft verlaten, die zelfs de rijken laat loopen! En een ander zeide: Deze gekke Rajpoet wil de maan hebben, maar wat hij noodig heeft zijn medi-

Sluiten