Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en van het volk zich oefenen en wedstrijden houden, meest „professionals"; zij vormen een afzonderlijken, in het eigenlijke Rome niet zeer geeerden stand.

Men ziet het: aan de klassieken hebben we voor dit onderwerp niet veel, en de betrekkelijk vele gevallen, waarin beeldhouwers athleten of zwaardvechters hebben afgebeeld, bieden ons nauwelijks bruikbaar materiaal. Met de middeleeuwen is het niet veel anders gesteld.

Bij de onmondigheid van het volk in de feodale tijden kunnen slechts die enkele spelen algemeen genoemd worden, die door landheeren en overheden werden aangemoedigd. Daaronder behoort wel in de eerste plaats het boogschieten, dat echter stellig niet bij voorkeur 's winters plaats had. In Scott's „Ivanhoe" wordt het tournooi der ridders gevolgd door een wedstrijd voor het volk, in het boogschieten» In Honmann's „Meister Martin der Küfner und seine Gesellen" noemt de schrijver als de spelen, die op de Allerwiese bij Neurenberg werden uitgevoerd: het vuistgevecht, het wedrennen, het speerwerpen, het schermen met stompe zwaarden. Het seizoen voor zulke schouwspelen was altijd wel vooral het voor- of najaar, en wij lezen dan ook elders, dat bij dit soort feestelijkheden kramen en tenten waren opgericht op de velden, waarop geschreven stond met krijt dat men wijn, bier en andere dranken krijgen kon. Ruwe balladen werden gezongen, er werd gedobbeld, de beste plaatsen werden verhuurd. Het waren een soort van extra-kermissen. Onder de volksvermaken die ongetwijfeld tot de middeleeuwen teruggaan, was er één dat een soort averechtscne verwantschap had met de Grieksche wagenrennen, en dat met zijn woeste en kluchtige incidenten wel een geliefd schouwspel moet hebben opgeleverd. Het werd nog in het laatst der 18de eeuw in Engeland vertoond, en bestond in een wedloop van bereden sleeperspaarden. Niemand der deelnemers eat op zijn eigen paard, elk had een lange zweep in de hand, en moest de andere paarden daarmee slaan om ze aan te vuren. Wie het laatst aankwam was de winner! Het was een geschreeuw en gebrul, een geschop, gehinnik, gegaloppeer, en gestruikel van belang, en moet wel een allerzotst schouwspel hebben opgeleverd.

De soorten van athletische spelen, waarmee de boeren zich ten allen tijde hebben vermaakt, zijn al even weinig zachtzinnig als het geliefde gans- of palingtrekken en katknuppelen, en het moet gezegd worden, dat de deelnemers eraan evenmin sentimenteel waren voor zich zelf als voor de arme gemartelde dieren. Zoo was daar het stokken- of knuppel-

Sluiten