Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn werk misschien nog hooger, en geeft hij in de elegance ook nog eenige fijne karakteristiek, die hun, louter amuseurs als zij waren, ontging. Zijn tijd- en landgenoot Nilson, staat hem hierin nabij.

Het satirieke element komt weer sterk boven in een prent als de „Polka" van Richard Doyle, één van de meest comische Engelsche teekenaars uit het midden der 19de eeuw, en ontegenzeggelijk een virtuoos in het weergeven der beweging van vele door elkaar dartelende figuurtjes. Er ligt in zijn teekening nog iets van dien onwil en den spot, waarmee de Polka bij zijn entrée jn Noordelijk Europa werd ontvangen. In Caldecotfs prent daarentegen is niets dan leute om het feestelijke van die pastorale, waarin de oude heer meedanst, om het gezellige, fleurige aspect van de zaal en om de plechtige jool der dansers, terwijl wij in een dans als die van Toorop weer alleen de bewondering en de gratie der zwevend-bewegende meisjes herkennen.

'a Eigenlijk zijn de Japanners met de moderne Europeesche impressionisten de eenigen, wien het bij het teekenen van de verscfcülende lichaamsoefeningen of spelen te doen schijnt te zijn geweest om de actie als zoodanig, om de spanning en verschuiving der spieren, om het aspect der losheid, beweeglijkheid, om het doen uitkomen van de verandering en wisseling der houdingen, die samen de beweging vormen. In hun worstelaars ziet men dat dufd^jk, even duidelijk als in de teekeningen van IVilly Sluiter of van de Engelsche of Duitsche sportillustrators. Het spreekt van zelf, dat ook een Breitner op zijn mooie aquarel de beweging van het schaatsenrijden prachtig weergeeft, al is het hem niet in de eerste plaats daarom te doen; hij kijkt zoo'n schouwspel toch op gansch andere wijze aan dan een Van der Neer, voor wien de stemming, de sfeer van het landschap zoo in hooge mate hoofdzaak was.

Zoo zou men kunnen zéggen, dat de groote Fransche caricaturist Honoré Daumier, al komt het in zijn litho LDqmino" vooral op de uitdrukking der gezichten aan, en ligt de humor v^i het geval in zijn biljartscène toch ook in iets anders, zich met echt moderne aandacht wijdde aan het weergeven van de actie, den stand, de lichamelijke situatie van zijn biljarter. De beweging als zoodanig was ook hem een probleem, een hoogst belangrijk teekenprobleem, en daar men hem meer en meer is gaan erkennen als een der grootste teeèöiaars van de 19de eeuw, in zijn beknopte aanduiding van vorm en houding soms gelijk aan. Michel Angelo, is het de moeite waard zijn behandeling van het gegeven te zien.

Sluiten