Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»What think you, as she lies in her green oove

Our little sleeping boat is dreaming of?"

»If morning dreams are true, why I should guess.

That she was dreaming of our idleness And of the miles of watery way We should have led her by this time of day."

»Never mind!" said Lionel

»Give care to the winds, they can bear it well

About yon poplar tops. And see!

The white clouds are driving merrily

And the stars we miss this morn will light

More willingly our return to night

How it whistles, Dominic's long black hair!

List my dear fellow the breeze blows fair:

Hear how it sings into the air"

»Of us and of our lazy motions,"

Impatiently said Melchior

If I can guess a boat's emotions,

And how we ought, two hours before,

To have been the devil knows where."

In dit gesprek tusschen den droomerigen en dichterlijken Lionel en zijn practischen, meer nuchter sportieven vriend toont Shelley ons tevens een juist bij alle soort van sport in de vrije natuur veel voorkomende tegenstelling. Wat het rythmé betreft is misschien dit stukje uit het gedicht nog mooier:

The stars burnt out in the pale blue air,

And the thin white moon lay withering there;

To Tower and Cavern and rift and tree

The owl and the bat fled drowsily.

Day had windled the dewy woods

And the rocks above, and the stream below

And the vapours in their multitudes

And the Apennines' shroud of summer snow,

And clothed with light of aery gold

The mists in their eastren caves uprolled.

Day had awakened all things that be.

Van roei- of zeilwedstrijden is mij weinig belangrijke litteratuur bekend. Maar natuurlijk zijn de Universiteits-wedstrijden wel hier en daar in min of meer geestdriftige taal beschreven.

In een eens zeer bekend boek »Tom Brown's School-days" geeft T. Hughes een uitvoerige beschrijving van een University-boat-race in de tweede helft der 19de eeuw.