Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo liep een siddering door onze harten,

en niemand wist, wat misschien zou gebeuren

in 't volgend oogenblik. wat zelf misschien hijx

zou. doen Maar het bevel van vuur werd niet

gegeven. Door het dond'rend lied omstuwd

als door een dichte wolk van klank, marcheerde

de reuzestoet aan ons voorbij.

Rij na rij dook op, schitterde en verdween,

als of de golven van de zee voortstuwden

hun eindelooze scharen langs ons heen,

die stonden, roerloos, als schepe' op de reede.

En al die aangezichten waren over-

togen met één gloed, één verrukking, éénen

stralenden wil, alle' aan elkaar gelijk. . ?.

Men voerde ons terug naar de kazerne.

Wij slopen binnen, treurig, want wij voelden

ons verstootenen uit een kring van licht.

Dien eigen avond kwamen velen onzer

bijeen, en besloten....:, (aarzelt).

ISMAïl.

Wat, wat besloot gij, makker ? O zeg het snel

SOLDAAT (vastberaden).

Nimmermeer op het volk te schiete' eri" zoo men 't ons beval liever op die 't bevalen de geweren te richten, dan nogmaals zien vrouwe' en knapen vallen met dien blik van gewonde duiven ; er koom van wat er koom....

MARIA (op hem toeijlend, in hoogste gemoedsbeweging, teeder).

Mijn maat, mijn broeder, Vf;' wat zullen wij u zeggen, hoe u danken

Sluiten