Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en. als een arme, half-verstijfde vogel

in milde palm, koestert zich in uw oogen

mijn hart. . . . Ge wilt mijn wel nietwaar? Uw oogen

zeggen het. ... en ik. ... o mijn God, ge weet niet

wat ik was

MARIA (zeer zócht).

En ik wil niets weten, noch wil eén van deze iets weten, makker, als dat g' ontwaakt zijt uit zwaren droom van schande, en dat uw ziel van wroeging duizelig en zwak is als een kind. Wij vrouwen koest'ren zulke kranke zielen het gauwst gezond.

PETROFF (die met een uitdrukking van toenemende bezorgdheid en onrust het vorige tooneel heeft gevolgd). Soldaat, zullen de and're regimenten het uwe volgen in de muiterij ? [Zijn zij ook aangevreten van het gif, het heilzame, dat in uw eigen rijen voortwoek'rend de banden en taaie pezen der discipline heeft verteerd ? Of sjokken ze nog voort op den ouden dreun van doffe gehoorzaamheid, ledepoppen, mechanisch uitvoerend wat men hun gelast? — Wat zullen ze doen, als op tijding van muiterij t bevel volgt, u t' omsingle', op de kazerne te richten het geschut ? Zullen z' in één opsteig'ring van verzet, staan naast u?] Of hurken ze nog, als gist'ren gij, in zulk een diepen kuil van blinde onwetendheid dat al dit jong vrijheidsrumoer hoog boven hun hoofd verwaait? Omsluit de logenband hun oogen nog zoo straf, dat zij blind zouden schiete' op hun eigen wapenbroeders ? — Zie: dit alles doet ons nood te weten, eer wij

Sluiten