Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bevrijding van het juk der zorgen, is

mee schuldig aan al het bloed en de rampen

die komen over het oproerig volk.

En dubbel schuldig zijt gij, witgebaarden,

die 't weten kunt uit lange ervaring; dulden

is 't lot des. volks — was het door alle eeuwen,

blijft het altoos. Opstandigheid verlicht niet,

't verzwaart zijn juk.

PETROFF.

Gij, die .uw blinde waan als waarheid koestert — waar, in welke wereld, zaagt ge de starre stilstand ooit als wet? De zon en alle sterren, d'aarde en hare gebergten, elke kleine korrel zand, de lichamen van planten en van dieren, alles wordt en verwordt: eeuw'ge beweging is het eenig blijvende in 't heelal, 't eenig blijvende ook in de menschewereld. Dé maatschappij beweegt zich : in haar diepten, in den arbeid, haar kloppend hart, daar werkt een kracht, heffend de massa der geknechten ' omhoog tot licht en macht. De menschen worden anders, hun willen anders, nieuwe harten staan in hen op '. dat is de grond, de vaste waar onze hoop op wandelt. — En verand'ring schiet vleugels aan. In één kort menscheleven woelt het kapitalisme om de lagen gegroeid door duizend jaar. In één kort leven breekt het de dammen door van recht en zede i waarachfer rijen van geslachten huisden veilig-gerust. In één kort leven schiep 't uit die lijdzame klei : onvrije boeren,

deze ijz'ren mannen : het proletariaat

Ik zag zijn adem varen over 't land

Sluiten