Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van zorg om ons, wij verdragen het met; wij kunnen u niet lijden zien en denken : zij lijdt door ons, Maria lijdt door ons.

Zuster! wij kennen ons zeiven niet meer! Waar is de kracht gebleven die ons tilde zegevierend boven zorgen en smart boven gevangenschap, honger, ellende, boven het vreezen van den dood en boven dood zelf? Waar is de vlam gebleven die liep door de wereld, zuigend onze harten vast aan haar gloed?

Rondom is 't zwart, — daarbinnen, lamploos duister j ontluisterd de wereld, — een wrak ons hart.

Maria! zeg mij: zal nu voor altijd mijn bloed kruipen loodzwaar door mijne leden? •O ik verlang zoo naar stralend strijdleven weerom, naar weer warm- en vol licht te zijn. Konden wij weer als wij eens waren worden ! O konden wij 't, maar aan gebroken snaren ontwelt geen zuiv re^*.oon.... MARIA (knielt bij hem neder).

Mijn Ismaïl ! ; O nu, nu hoor 'k uw diepste ziel die lag star in u als een doode, weer bewegen. Nu druppelt het door u als lentedooi, en door al dezen: zacht ontspant hun hart, zacht voel ik van mijn hart glijden den kommer en voel hoe het in mijn borst zich opricht. — Een drang doorstroomt mij met opperste krachten zegen te ademen in uw gezicht, een gouden tros van heilige gedachten bloeit in mij op uit onbewustheids lommër: leven krijgt vleugels, en de dood wordt licht.

Sluiten