Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den op waaraan lange, hangende, purperroode linten — waren intusschen min of meer prettig om te zien; en een zonneschijn door het gepoef van dartelen stoom heen beloofde een aangenamen rit naar Llangollen.

Dezen keer had ik slechts den stereotypen „man van zaken met een courant" tot gezelschap; en toen hij te Llangollen uitstapte, wilde ik juist het portier dicht trekken, meenende dat ik nu beide raampjes in mijn macht zou hebben, toen mijn hand teruggehouden werd door den vader van een troepje van vier kinderen, die met hun moeder en tante aanstonds de heele coupé vulden; de kinderen 't zich gemakkelijk makend of overal opklauterend met-overvloedige schoppen en levendig geworstel. Zij behoorden tot de lagere middelklasse; de moeder een ideaal van waardige gemeenplaats, klaarblijkelijk in harde zorg om de tering naar de nering te zetten, en geheel opgaand in de beslommeringen van haar gezin; haar gelaat versteend in de ignobele zwaarwichtigheid van deugdzame personen, voor wie hare eigen moeilijke huishoudingen kloosters zijn geworden. De vader, zich eenigszins meer bewust van de dingen om hem heen, zich goedwillig onderwerpend aan zijn huiselijken zegen, uit op zijn jaarlijkschen vacantiedag. De kinderen, leelijk, ongedurig en slecht opgevoed, maar niet onverstandig — vol vragen wanneer ze daar of daar zouden zijn, hoeveel rails er op de lijn waren, aan welken kant het station was, en wie hen afhalen zou. In zulk debat, afgewisseld door lichamelijke omdraaiingen in alle richtingen, zochten ze het half uur door te brengen, 't welk ons door het dal van Llangollen voerde, voorbij eenige van de liefelijkste dreven van beek en vallei. Maar -noch de man, noch de vrouw, noch een der kinderen keek gedurende het geheele

Sluiten