Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze brief, schijnt mij, verdient mijn meest ernstigen eerbied en overweging, maar de schrijver er van heeft totaal over het hoofd gezien de eerste waarheid aangaande mijzelf, geconstateerd in het begin van „Fors",, — dat ik mijzelven niet opstel als een politiek leider en dit ook niet kan; maar dat mijn bezigheid is kunst te onderwijzen in Oxford en elders; — dat, indien er menschen zijn die mij genoeg vertrouwen om mij te gehoorzamen zonder aarzeling of debat, ik hun zeer stellig kan zeggen wat te doen, tot een zeker punt, en hun „noodhulp Meester" zijn tot zij een beteren kunnen vinden ; maar dat ik geheel afwijs elke soort van politieke actie die mij verhinderen zal bladeren en bloemen te teekenen.

En er is nog een andere omstandigheid, die met deze eerste verband houdt, betreffende het schrijven van „Fors", en waarop mijn vriend en die anderen, die mij liefhebben en voor wie hij spreekt, nooit genoeg acht hebben gegeven: namelijk, dat „Fors" een brief is, en geschreven zooals een brief behoort geschreven te worden, openhartig en al naar het toeval stemming en onderwerp meebrengt; voor zoover ik hem herzie en overwerk, houdt hij op te zijn wat hij moet zijn en wordt hij een ernstige verhandeling, welke ik nooit bedoelde te houden. Zeer zeker, het spel er ,van (en veel er in is een soort bitter spel) heeft steeds, gelijk ik u vroeger zeide, een even streng eind-doel als Morgiana's dans; maar het gebaar van het oogenblik moet zijn al naar de stemming het meebrengt.

Maar dit verdere antwoord moet ik, ernstiger nog, geven aan mijn gekwetste vrienden. Hoewel ik in „Fors" schrijf wat mij het eerst in hoofd of hart komt, zoolang als het waar is schrijf ik geen syllabe, zelfs in mijn heetste oogenblikken,

Sluiten