Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet kon bestaan voor Hem, die zelfs oordeelt over onze gedachten.

„Nou, wat zeg ie d'r den van?" vroeg Dijkinga.

„Wat ik d'r van zeg? Niks. As mensken denken, dat ze 't zunder mie kennen doun, nou, den mouten ze 'n ander kaizen".

„Joa, moar 't dut joe toch wel 'n beetje nei, hè, dat ze joe nait meer neudig binnen".

Weer schaamde Menkveld zich.

Met ruwe handen scheurde Dijkinga open de wonde, die nog altijd pijnde; de onbeschaamde woorden griefden hem en ja, ja, dit was 't ergste: Menkveld moest zich schamen, want 't was waar; hij begreep niet, hoe de menschen het zonder hem zouden stellen. Ja, 't was waar; die gedachte leefde diep in zijn hart. En —t —* heel, héél diep weggeborgen, was daar nog altijd die groote bitterheid,

Sluiten