Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die was zijn verborgen zonde, door geen mensch geweten. God had er gebruik van gemaakt om hem weer ootmoedig te doen zijn en stil; een kind, dat alles, alles, vertrouwend legt in de handen van zijn Vader.

Zie, nu hij zich verootmoedigd had, week ook de bitterheid uit zijn hart. Nu kon hij er kalm aan denken, dat hij straks geen ouderling meer zou zijn. En nu kon hij ook weer bidden.

Toen 't weer Zondag was en 't gezin na den avondmaaltijd nog aan tafel zat, nam Menkveld bij de huiselijke godsdienstoefening zijn psalmboek en zijn vrouw hoorde zijn stem van aandoening trillen, toen hij zei:

„Nou zei wie zingen;

Mijn hart verheft zich niet, o Heer, Mijn oogen zijn niet hoog; 'k verkeer,

Ik wandel niet in 't geen te groot, Te vreemd is voor Uw gunstgenoot.

Sluiten