Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Menkveld alleen was heel kalm. Nu hij weer vrede had met God; nu 't. ook weer vrede was geworden in zijn hart, kon die bus hem geen kwaad meer doen en zelfs het zegevierend lachje van Stoppelman maakte hem niet boos; hij zou straks als ouderling aftreden en zoo was 't goed; nu zou God wel den rechten man aanwijzen, al zou Hij daartoe ook het verkeerde inzicht van menschen gebruiken.

Dominee Veldhuis was minder gerust, 't Liet hem lang niet onverschillig, wie, nu Menkveld heen moest gaan, diens plaats zou innemen. Zuchtend maakte hij zich eindelijk gereed, voor het openen van de bus.

't Slot knapte en weer glimlachte Stoppelman.

Eindelijk! Gelukkig! De opgevouwen papiertjes ritselden op de tafel; ze schoven over elkaar heen; één viel op den grond. Stoppel-

Sluiten