Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stoel heen en weer. Hij deed moeite om te spreken, maar hij kon niet.

Stoppelman keek hem aan. „Zóó geern wil ol' ien kerkeroad blieven", dacht hij, „hai is d'r kant verlegen onder". ,

Maar nu sprak Menkveld toch.

„Doomnie, ik bin bliede, dat kerkeroad op dat besluut is terugkommen. 'tWas gain goud besluut. Doar kennen olderlingen wezen, dei zóó goud heur wark doun en dei nog zóóveul veur gemainte doun kennen, dat wie ze moar zoo nait kennen ofdanken.

Moar... tot dei olderlingen heur ik nait".

Wat was dat?

De broeders keken Menkveld aan. Stoppelman deed zijn mond al open om te zeggen: „Doar main ie niks van".

Maar Menkveld ging voort: „Tou

Sluiten