Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maken! Kon hij maar weggaan, naar den deel, in de schuur. Maar *t was avond en koud en hij moest blijven zitten in zijn leuningstoel bij de kachel en hij zou eindelijk een besluit moeten nemen. Zóó kon 't niet blijven, neen. Zijn vrouw begon toch telkens weer over die vervelende vrijerij; dat ging nu al dagen achtereen.

Ja, ja, 't was niet te ontkennen. Jaantje was onverstandig. Wat moest er nu ooit komen van die verkeering. Had Wiersum vooruit maar alles kunnen weten. Dan zou Klaas zeker nooit als knecht op de boerderij gekomen zijn. Maar nu . ,.

„Vrauw, tap mie nog ais ien".

„Joa, boer, moar hou mout dat nou mit Jaantje? 't Ken zoo nait en 't zei zoo nait".

„Pa, ie mossen moar ais heuren, wat veur proatjes ze ien 't loug hebben, 't Haile dörp is d'r vol van.

Sluiten