Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het toch anders worden. Zoo zei ze ook tegen Klaas, als hij klaagde, dat hij haar maar zoo weinig zag, als hij haar beklaagde bovenal, omdat haar leven zoo eenzaam was en haar strijd zoo zwaar.

Eens zou het toch anders worden. Dan was alle verzet gebroken, zou moeder zelfs toegeven. Eens ... Maar dat „eens" kwam niet. Wel waren er telkens geniepige verdachtmakingen van Hendrik, wel de woedende losbarstingen van moeder. Wel was er ook dagelijks het stille verwijt in de droeve oogen van vader.

Dat pijnde Jaantje wel het meest. Van vader hield ze, en veel, véél zou ze voor hem willen doen, voor hem, den stillen, goeden man, die door zijn dikke, robuste, mannelijke vrouw altijd werd neergedrukt en overschreeuwd.

Sluiten