Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„As 'k 't den oetmaak, pa?" „Zolst dat doun willen, Jaantje/ Joa?"

„Den zei ik 't doun." Toen legde de oude man zijn sidderende hand op 't hoofd van zijn dochter.

„As de Heere doarboven 't gebed van 'n voader heurt, dan zelst gelukkig worden, mien wicht, mien laive wicht."

Jaantje glimlachte mat. „Mien wicht, nou komt d'r weer rust en vree ien hoes en nou ken ik ook ien vree starven."

Wel voelde Jaantje de woorden van haar vader als een zachten troost, als een belooning voor haar opoffering ook, maar ze wist, dat ze nu van al haar hoop en verwachting afscheid moest nemen en ze wist niet, hoe ze dat zou kunnen doen.

Sluiten