Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wel; nu was hij ook niet bang meer, hoewel de plotselinge handeling van die vrouw hem een oogenblik verschrikt had. En nu waren de appels ook al in zijn zakken verdwenen. O, wat dikke zakken!

„Zoo, mien jong, nou hest buuzen vol".

,,'k Wil noar moeke". .Joa, heur, goud. Bist nou ook bliede?"

J„ oa .

„Wat zegst nou?"

„Danke, Jaantje".

„Laive jong. Kom, 'k zei die wel even noar deur droagen. Ans krigst kolle voutjes op stainen vlouer".

Siemen wilde wel gedragen worden; hij verzette zich niet.

„Zoo. Hoepla! Doar zitst al. Sloag armkes nou moar om mien hals. Nou bist an 't peerdjerieden, nè?"

Toen Jaantje de kleine jongen

Sluiten