Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De koelieordonnantie in de Straits Settlements, is het voorbeeld geweest voor de eerste koelie-ordonnantie, die in Ned-Indië werd ingevoerd, nl. in 1880 voor de Oostkust van Sumatra. Later heeft de Nederlandsch- Indische arbeidswetgeving verschillende malen wijzigingen ondergaan. Doorgaans waren het wijzigingen met de bedoeling om den band tusschen werkgever en werknemer losser te maken, doch de overwalsche koelie-ordonnantie, de Labour Code, diende niet meer als voorbeeld. Hierin was een belangrijke wijziging gebracht, waardoor aan den werkman de gelegenheid werd geschonken om de onderneming te verlaten, zoodra hem om welke reden ook een langer verblijf aldaar niet aanstond. Slechts moet de werkman een maand voordat hij uitvoering wilde geven aan zijn voornemen om zijn werkgever te verlaten, den dienst opzeggen. De schriftelijke contracten voor lange periodes werden daarmede afgeschaft, slechts mondelinge contracten zijn nog in gebruik, die bij stilzwijgen van maand tot maand vernieuwd worden.

Overigens heeft echter de arbeidswetgever van den Overwal begrepen, dat de cultures aldaar, in aanmerking nemende de omstandigheden waarin die gewesten verkeeren, zeer zeker nog den steun behoeven van de wet, die voorschriften inhoudt omtrent werkgevers en arbeiders, hunne werkwijze, enz. en die een middel geeft om die voorschriften tot hun recht te doen komen, n.1. door bij niet naleving met straf te dreigen.

De omstandigheden nu in die gewesten aan den Overwal zijn niet anders dan bij ons; ook daar het gebrek aan een inheemsche bevolking, zoodat de werkgever is aangewezen op de werklieden op zijn onderneming in zijn dienst en bij het openvallen van een plaats door het vertrek van een werkman, de vervanger alleen gevonden kan worden, doordat deze van elders wordt aangevoerd (in dit geval van de provincie Madras) of bij een anderen werkgever wordt weggehaald. Ook daar geen bijzondere prikkel, die den werkman noopt om geregeld en behoorlijk te werken, zooals die in Westersche of in Oostersche dichtbevolkte streken bestaat.

Eén verschilpunt met de toestanden ten onzent doet zich voor, n.1. dat de immigratie ginds veel grootere cijfers (naar verhouding) te zien geeft dan bij ons ter Oostkust en dat de Regeering aldaar de immigratie bevordert en, waar zij met openbare werken als anderszins als werkgever optreedt, met de planters mede werkkrachten invoert.

In zake arbeidswetgeving stelde de Regeering ginds zich terecht op het standpunt dat, al moest dan ook aan den werkman toegestaan worden om ten allen tijde (met inachtneming van een maand als opzeggingstermijn) de onderneming te verlaten, die werkman toch zoolang hij op de onderneming in dienst is, behoorlijk moet werken en zich behoorlijk moet gedragen, dat daardoor zoo noodig strafbedreigingen een werkzame aansporing kunnen zijn, een middel dat te baat genomen moet worden nu het ontslag van den werkman geen invloed op hem heeft in dergelijke streken, die nog in een jonge ontwikkeling zijn.

Ook in de Straits gelden dus nog steeds soortgelijke strafbepalingen als in de tegenwoordige koelie-ordonnantie zijn opgelegd. Deze in een Engelsche kolonie werkende regeling heeft noch bij de volksvertegenwoordigers in Engeland, noch bij de inlandsche intellectueelen in Britsch-Indië aanstoot gegeven, integendeel wordt zelfs als voorbeeld genoemd voor onze kolonies, waar men de indentured labour (den contractarbeid) wil afschaffen.

En men zal niet ongevoelig kunnen zijn voor het feit, dat het Engelsche volk, dat juist altijd gezegd wordt bij uitstek de persoonlijke vrijheid te behouden, na afschaffing der schriftelijke contracten op langen termijn het strafstelsel heeft behouden, zonder dat er van eenige zijde bezwaar tegen wordt ingebracht.

Wij willen daarmede niet zeggen, dat wij de Straits regeling hier zouden willen invoeren of dat wij zouden wenschen dat de Straits toestanden naar Sumatra zouden worden

De Straits-Regeling en Straitstoestanden.

Sluiten