Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar langzaam gleed het dier onderuit; 'thing nog maar aan den kop, tusschen de heup en den krampig geknepen arm.

Toen liet het jongetje de kat los; 't achterlijf zakte ineen op den grond. Hij greep 't eene voorpootje en sleepte 't dier meè, op den rug langs de klinkers, gejaagd zwaaiend met zijn anderen arm, die vrij was.

In 't straatstof veegde 'tkattelijf een spoor van evenwijdige golflijntjes.

„Poesie, hè ... kom maar, hoor!"

Toen stond 't jongetje bij het drietredig stoepje van z'n huis.

Even legde hij de kat neer, voorzichtig, op de onderste trede, streek streelend over 't zachte vel, vlijde toen 't staartje, dat afhing, ook op de tree.

Met z'n beide handen onder de blousewijdte begon hij in z'n broekzak

3. In de Zon.

Sluiten