Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verrafelde matje te schuiven, 't Lukte niet, de mat bolde op. Hij trok aan de staart, 't ging nog niet.

Moeilijk, op handen en voeten staand, richtte hij zich op, trok weer aan z'n kous, die zakte.

Hij greep 't katje bij een voorpoot en sleepte het langzaam mee, langs den gang naar 'n achterkamer.

Plomp liet hij zich vallen tegen de deur, die openbonsde; toen tilde hij de kat op, in z'n armen, als 'n kindje, wiegde haar heen en weer.

't Kopje slapte tegen z'n schouder, over 't katje heen tipte de roode das.

„Poesie, zoete poesie, hé!"

„Poesie . . . stoute... hè ... !" Toen bleef hij nadenken, even maar, niet wetend wien hij de schuld te geven had, zei toen maar: „... stoute jonge ... s, hè?"

„Poesie. . . slapies doen, hè? Ja, hè? ... Poesie slaap, o, zoo slaap, hè?"

Sluiten