Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als met 'n stille eerbied, op z'n blozende wang ♦ . ♦

Mijn joggie,..» nie-waar, mijn joggie!"

„Kijk'es opoe.... kijk-es!" Hij slaat tegen de beddekwast en op den muur slingert de schaduw mee.

„Hier-oo!... Dèr!" in plotselinge uitbundige vroolijkheid slaat hij woest z'n kleinen vuist tegen den zachtschommelenden kwast, die wild heenen-weer zwalpt.

„O, opoe kijk 'es!" juicht

hij, gierend om 't dwaze schaduwbeeld. „Dèr! . . . Dèr! . . ."

Dan spartelt hij zijn beenen van onder 't dek uit en trappelt hoog met zijn voetjes tegen den kwast, dol-vroolijk.

„Opoe! . . ."

„Ja, joggie, stil nou... Hoor'es...!" Hij heeft er genoeg van, toch is z'n kalmte weg.

Sluiten