Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zacht-gelaten in de rijen, die zich schaarden om te zien. En een stemmig fluisteren sust eerbiediglijk rond....

Daar staat de baar, zwart; droef dofzwart en gansch alleenlijk in 't koel eigen weten; zoo ver, vèr van 't leven en der menschen eerbetoon: een somber-ernstige catafalk, donker gewijd in den strak-harden plooienval van 't doodenkleed, heilig om het koude eenzame en niet te genaken.

Een krans van bleeke rozen; de lange sleepsabel zilver-flikkerend in de zon. De fijne veertjes van de kepipluim wuiven even moeïg op, loom bewogen door een naïf-spelend windje, dat aanstoeit van vér.

Ze liggen daar vreemd-vredig op het bange zwart, weemoedig-alleen als kleine veriatenen.

Dat is de droeve rouw en het wreede leed: het zielloos-zwijgende,

Sluiten