Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik had gezien de overwinning.

Toen stoeiden voor mijn half gesloten oogen weer zonnesprankeltjes goudglinsterend heen en weer.

Daar komen weer de donkere priesters, zacht-getreden op langzamen rhythmus.

Ze heffen geloovig de hoofden; de stralende oogen zeggen de stille verrukking en de handen klemmen zich ten innigen dank.

Maar de lippen trillen: de devote gewijden, die den heiligen ritus doen, zingen droef de litanie der dooden.

Nu zegt die vreemde litanie haar zacht gelooven. Zij smeekt omhoog, maar weet het zekere verhooren; zij treurt, haar weenen is gena.

En de priesters naderen, klaarder, in blije vervoering, en 't droeve zingen

Sluiten