Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

insubordinatiezaken ongeveer twee maanden duren? Tenminste wanneer geen appèl volgt, want in dit geval duurt het nog veel langér! Waarom moét daarvoor altijd zoo'n bundel papieren worden volgeschreven? Waarom zouden die zaken, die meestal feitelijk en juridisch zoo eenvoudig zijn niet, naar het voorbeeld van de berechting van overtredingen, snel kunnen worden afgedaan? 9'5% van die zaken zouden het zonder instructie best kunnen stellen. Dagvaarding op een termijn van 10 dagen en een termijn van beraad omtrent appèl van 8 dagen is heusch wel een beetje overdreven.

Al moet ik erkennen, dat de afwikkeling van zaken eenigszms zoude bespoedigd zijn, indien het recht om over de al of met ver-, volging te beslissen aan het militaire commando ware ontnomen en dit recht ware toegekend aan het Openbaar Ministerie, toch zou mij een overdracht van die bevoegdheid uit een militair oogpunt niet wenschelijk schijnen. Zeker, indien het er uitsluitend om ging om over de toereikendheid van het bewijsmateriaal te oordeelen of de vraag te beantwoorden of het voorhanden bewijsmateriaal de verwachting rechtvaardigt, dat een strafactie met kans op succes kan worden ingesteld, dan stellig zou ik meenen, dat die bevoegdheid best zou kunnen worden overgedragen. Maar daar ligt m. i. met net zwaartepunt, wel in de beantwoording van deze vraag: wie moet oordeelen over de doelmatigheid van een in te stellen strafactie.'

Het oordeel over deze vraag moet m. i. te allen tijde bi] het militair commando blijven. Men bedenke: de polsslag van het militaire leven wordt niet beter gevoeld ten parkette-dan bij het militaire

C°Mmen nu toch het militaire strafproces met eenige dagen verkorten, laat men dan het oog eens richten op den eisch der wet dat het militair commando voor elke zaak den krijgsraad moet bijeenW Dat is, nu de wet van 1912 een permanenten krijgsraad vordert, een zielloeze formaliteit geworden; erger nog daarin word. iets vrij onmogelijks van de militaire autoriteit geeischt Ho^ het mogelijk, dat het militaire commando onbekend als het; « me de werkzaamheden van den krijgsraad den da? bepaalt voor he in behandeling nemen eener zaak? In de praktijk - bij den zee kriigsraad althans — wordt dit bevelschrift opgemaakt ten parketfedaar wordt de rechtsdag bepaald, waarna het ^-eptbevelschrift aan de militaire autoriteit ter

Hoe is men er nu in 1912 toe gekomen dit zoo te rege en? Men za mij antwoorden: in 1912 wilde men zoo min mogelijk aan het Jsteem der wet tornen, maar ik antwoord daarop: men heeft het

«Weem der wet toen juist niet gevolgd.

Vóó? 1912 had men in gewone omstandigheden geen permanentend jgsraad bij uitzondering wel, nl. bij het veldleger en m een beleg3e of berende plaats. In het gewone

of berende plaats, waar dus reeds een krijgsraad zetelde, was

Sluiten